บทที่ 110 ทหารเพียงคนเดียวบุกทลายกองทัพ
ณ ที่ไกลออกไป เซินไห่เห็นภาพเช่นนี้จึงหันกลับไปหาแม่ทัพเซินเจ๋อพยักหน้า “ให้คนที่เหลือทั้งหมดออกปฏิบัติการ ยึดเมืองหวงซาให้เร็วที่สุด”เซินไห่สั่งการทันที “พวกเจ้าจงโจมตีทันที ยึดเมืองหวงซาให้ได้ภายในครึ่งชั่วยาม ไว้ข้าจะให้รางวัลอย่างงาม!”“ฆ่า!!!” ทหารที่เหลืออีกสองพันนายต่างร้องตะโกนพร้อมกันแล้วพุ่งเข้าโจมตี
บนกำแพงเมือง จางเมิ่งอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองหลี่เต้าแต่กลับพบว่าหัวหน้าของเขากำลังยิงธนูไม้เหล็กพันปีอย่างเมามัน มือแทบจะมองไม่เห็น“หัวหน้า! กองทัพที่เหลือของศัตรูกำลังบุกมา พวกเราจะทำอย่างไรดี?”หลี่เต้าเงยหน้ามอง แล้วตอบอย่างตรงไปตรงมา “ฆ่าให้หมดก็พอ!”
เขาตั้งใจที่จะกำจัดคนเหล่านี้ทั้งหมด เพราะสำหรับเขาแล้ว ทุกคนคือคุณสมบัติจางเมิ่งตกใจ “หัวหน้า อย่าพูดเล่นเลย แค่ป้องกันเมืองก็ยากแล้ว จะฆ่าให้หมดได้อย่างไร?”หลี่เต้าพูดตรง ๆ ว่า “พวกเจ้าป้องกันอยู่ที่นี่ ข้าจะลงไปข้างล่าง”ก่อนที่จางเมิ่งจะทันได้คิดอะไร ก็เห็นหลี่เต้าหยิบง้าวมังกรทมิฬแล้วกระโดดลงจากกำแพงเมืองทันที
ทหารเผ่าถ่ามู่ที่กำลังปีนบันไดอยู่ ได้ยินเสียงดังสนั่นหวั่นไหวเห็นหลุมขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนพื้น มีร่างทหารต้าเฉียนผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างในนั้นหลี่เต้ากวาง้าวมังกรทมิฬแล้วสะบัดออกไปคนรอบตัวในระยะสองจั้งถูกตัดขาดจากเอวออกเป็นสองท่อนทันที[ฆ่าศัตรูสิบคน ได้รับคุณสมบัติ : 1.7]
หลี่เต้าไ
