บทที่ 109 พลธนูผู้แข็งแกร่ง
อีกด้านหนึ่ง ผู้คนที่อยู่บนกำแพงเมืองต่างเตรียมพร้อมแล้วบนกำแพงเมืองมีพลธนูเรียงรายยืนเป็นแถว ทุก ๆ สามก้าวจะมีพลธนูยืนเฝ้าหนึ่งนายในยามนี้ เห็นคนหลายคนแบกโอ่งใบมหึมาปีนขึ้นมาในเวลาเดียวกัน กลิ่นเหม็นเน่าก็แผ่กระจายไปทั่วกำแพงเมืองทันทีหลี่เต้าถึงกับกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
“บัดซบ! กลิ่นแรงขนาดนี้เชียวหรือ?!” จางเมิ่งรีบเอ่ยพลางบีบจมูกหัวหน้ากองร้อยคนหนึ่งมองดูหลี่เต้าแล้วกล่าวด้วยความอับอายเล็กน้อย“ข้าได้ยินว่าตอนป้องกันเมืองสามารถใช้น้ำสกปรกต่อสู้ศัตรูได้ ข้าเลยให้คนไปขุดส้วมมา”เมื่อเห็นทุกคนต่างบีบจมูก เขาก็พูดอย่างกระอักกระอ่วน “หรือว่าจะให้พวกเขาแบกกลับไปดี?”
“ไม่ต้องแล้ว” หลี่เต้ากล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “สิ่งใดที่ใช้ป้องกันเมืองได้ล้วนเป็นของดีทั้งสิ้น”จางเมิ่งเห็นดังนั้นจึงถามอย่างสงสัย “หัวหน้า ท่านไม่รู้สึกเหม็นหรือ?”หลี่เต้าตอบตรง ๆ “แค่กลั้นหายใจก็พอแล้ว”จางเมิ่ง “…”
ด้วยร่างกายในตอนนี้ของหลี่เต้าสามารถกลั้นหายใจได้นานกว่าครึ่งชั่วยามการกลั้นหายใจชั่วครู่จึงไม่ใช่เรื่องยาก คนทั่วไปไม่สามารถทำได้อย่างเช่นจางเมิ่ง กลั้นหายใจได้เพียงครู่เดียวก็ทนไม่ไหวแล้วเขาใบหน้าเขียวคล้ำ รีบวิ่งออกไปให้ไกลทันที
หลี่เต้ายืนอยู่บนกำแพงเมือง มองดูทหารของเผ่าถ่ามู่ที่กำลังบุกเข้ามาเมื่อเห็นว่าระยะห่างใกล้พอดีแล้ว จึงออกคำสั่งทันที “ยิงธนู!”ภายในพริบตาถัดมา พลธนูบนกำ
