บทที่ 107 กองทัพชนเผ่าเป่ยหมาน
ยามราตรีมาเยือน ท้องฟ้ากว้างใหญ่มีเพียงแสงจันทร์เรืองรองภายในค่าย ทุกคนต่างพากันเข้าสู่นิทรา ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่แผ่ปกคลุมทั่วบริเวณทว่าท่ามกลางความมืดมิด หลี่เต้ากลับยังคงลืมตา สายตานิ่งลึกประหนึ่งกำลังครุ่นคิดบางสิ่งอยู่เงียบ ๆก่อนที่ริมฝีปากจะพึมพำขึ้นในใจอย่างแผ่วเบา “ระบบ”
[นายท่าน : หลี่เต้า][พลังกาย : 165.49][คุณสมบัติที่ใช้ได้ : 34.83]
คุณสมบัติส่วนใหญ่นั้นมอบให้โดยผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนสองคนนั้น ส่วนที่เหลือไม่จำเป็นต้องกล่าวถึง“ระบบ เพิ่มคะแนน!”หลังจากผ่านไปสิบกว่าลมหายใจ กระแสความร้อนก็จางหายไป
[นายท่าน : หลี่เต้า][พลังกาย : 200.32][คุณสมบัติที่ใช้ได้ : 0]
ด้วยเหตุนี้ พลังกายของหลี่เต้าจึงแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาถึงสองร้อยเท่าเมื่อรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย เขาอดพึมพำไม่ได้ว่า“ข้าไม่รู้ว่าพลังในตอนนี้จะสามารถเทียบชั้นกับผู้ฝึกยุทธ์ระดับใดได้”
อย่างไรก็ตาม จากสภาพปัจจุบัน ผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นต้นถึงขั้นกลางคงไม่เป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่สำหรับเขา แต่ถ้าเขาเก่งกาจกว่านี้ เขาก็ไม่รู้แล้ว“ช่างเถอะ ไม่คิดมากดีกว่า อย่างไรเสียพลังของข้าก็จะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง”
หลี่เต้าลูบหัวของเสี่ยวเฮยแล้วหลับตาลง เสี่ยวเฮยลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่ง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความงุนงงครู่หนึ่งต่อมา มันมองไปยังเจ้านายที่อยู่ข้าง ๆ แล้วลุกขึ้นเดินไปนอนข้าง ๆ อ
