ย่างสบายใจ
เช้าวันรุ่งขึ้น“ปื้น ๆๆ!”ท่ามกลางเสียงแตรที่ดังก้อง ทั้งค่ายหวงซาก็ระเบิดความวุ่นวายขึ้นมาทันทีเพราะเสียงนี้หมายถึงมีกองทัพศัตรูบุกเข้ามาโจมตี
“บัดซบ! เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ ๆ ศัตรูถึงได้บุกเข้ามา”“คงไม่ใช่เหมือนครั้งก่อนหรอกนะ ที่ทหารม้าเป่ยหมานวิ่งมาก่อกวนพวกเรา”“ใครจะรู้ล่ะ อย่างไรก็ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนเถอะ ไม่อย่างนั้นถ้าแม่ทัพจ้าวรู้เข้า พวกเราต้องโดนเฆี่ยนแน่”
เมื่อทหารทั้งหมดในค่ายหวงซาวิ่งกรูกันมาที่ลานรวมพลพวกเขาก็พบว่ามีกลุ่มคนยืนอยู่ที่นั่นแล้วจางเมิ่งและคนอื่น ๆ ยืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบ มองดูเหล่าทหารที่มาทีหลังพวกเขาจึงเข้าใจว่า เมื่อก่อนตอนที่พวกตนรอคนอื่นนั้น ในสายตาของผู้อื่นเป็นอย่างไร
ชุดทหารสวมใส่ไม่เรียบร้อย ไร้ระเบียบวินัย ปล่อยตามสบายแต่เมื่อนึกถึงสภาพของตนในตอนนี้ก็รู้สึกภูมิใจเล็กน้อย อย่างน้อยพวกเขาก็ได้เปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วเมื่อทหารรวมตัวกันได้เกือบหมดแล้ว บางคนก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ
“เดี๋ยวก่อน แม่ทัพจ้าวหายไปไหน?”“ใช่! ปกติเมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ เขามักจะมาถึงเป็นคนแรกเสมอ”“หรือว่าแม่ทัพจ้าวให้รางวัลตัวเองเมื่อวาน จึงตื่นไม่ไหว”“ถ้าเช่นนั้น เดี๋ยวต้องล้อเลียนเขาให้สนุกแน่”เหล่าทหารในกลุ่มต่างพูดคุยกันไปมา
“ทุกคนเงียบหน่อย”ในตอนนั้น หลี่เต้าเดินไปด้านหน้าของแถวแล้วเอ่ยขึ้นทันใดนั้นสายตาของทุกคนก็มองไปที่เขาโดยทันทีเมื่อเห็นว่าเ
