ไปหมดเพราะเมื่อวานพวกเขาได้ฟังการวิเคราะห์ของหลี่เต้า จึงรู้ว่าตนเองกำลังจะเผชิญกับอะไร“เกิดอะไรขึ้น! ใครเป่าแตรรบ!”“เจ้ารู้หรือไม่ว่าการรายงานสถานการณ์เท็จมีโทษเช่นไร พวกเจ้ารับผิดชอบไหวหรือ?”“บอกข้าซิว่าแม่ทัพจ้าวอยู่ที่ใด ข้าจะไปถามเขาด้วยตนเอง”
เสียงโวยวายดังขึ้นพร้อมกับหัวหน้ากองร้อยทยอยขึ้นมาบนกำแพงเมือง เสียงนั้นค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆอย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาเห็นหลี่เต้าแล้ว พวกเขายังไม่ทันได้พูดอะไรก็ถูกดึงดูดความสนใจไปยังทิวทัศน์ที่อยู่ไกลออกไปเช่นกันเมื่อครู่นี้ยังเป็นกลุ่มคนที่โกรธจัด แต่ในยามนี้ สีหน้าของพวกเขาก็แข็งค้างไปหมด ยืนนิ่งอยู่กับที่พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเสียงแตรสงครามนั้นจะเป็นเรื่องจริง
“ข้าศึกบุกโจมตี! ทุกคนเตรียมพร้อม”หลังจากได้สติกลับมา พวกเขาก็ไม่มีเวลามาหาเรื่องหลี่เต้าอีกต่อไปจึงตะโกนบอกกลุ่มทหารที่ตามมาในทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนี้ เหล่าทหารด้านล่างก็ตกตะลึงไปชั่วครู่ แต่พอได้สติก็รีบกลับไปเตรียมข้าวของทันที
หลี่เต้าเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้อยู่ในสายตา แต่ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยหากคนพวกนี้ช่วยได้ก็ช่วยไป ช่วยไม่ได้เขาก็ไม่บังคับเมื่อเวลาผ่านไป กองทัพใหญ่ของชนเผ่าเป่ยหมานก็ค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้นในสายตาของทุกคนเมื่อมองไปยังฝูงชนที่แออัดอยู่ไกลออกไป จางเมิ่งอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเฮือกใหญ่พลางพึมพำว่า “โอ้พระเจ้า ข้าคิดว่าต้องมีคนราวห้าพันคนแน่ ๆ”
เสวียปิงที่อย
