กำลังร้องอยู่บนฟ้านกสีดำตัวนั้นก็คือ ไป๋เฉี่ยนที่หลี่เต้านำมาจากบ้าน“มาแล้วหรือ?”
เมื่อได้ยินเสียงร้องของไป๋เฉี่ยน หลี่เต้าก็เข้าใจความหมายในทันทีเขามองไปยังคนอื่น ๆ แล้วพูดตรง ๆ ว่า “ผู้ที่เชื่อฟังก็ไปยังกำแพงทิศเหนือของค่ายหวงซาด้วยกัน”พูดจบ เขาก็โบกมือ จางเมิ่งและคนอื่น ๆ ก็ตามไปทันที ทิ้งให้กลุ่มคนที่เหลือมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
“พวกเราจะไปหรือไม่?” หัวหน้ากองร้อยนายหนึ่งขมวดคิ้วกล่าวท้ายที่สุดแล้วป้ายคำสั่งไม่มีทางเป็นของปลอมได้หัวหน้ากองร้อยที่ก่อนหน้านี้ถูกหลี่เต้าทำให้ตกใจ แข็งคอพูดว่า“ไม่ไป เด็กเพิ่งหัดเดินคนเดียวจะมาสั่งพวกเราได้อย่างไร?”
“ปื้นๆๆๆ!”ในเวลานั้นเอง เสียงแตรที่คุ้นเคยก็ดังก้องขึ้นเหนือค่ายหวงซาถ้าพูดว่าเสียงแรกอาจเป็นการเรียกให้พวกเขารวมตัวกัน แต่เสียงที่สองนี้ทำให้ผู้คนคาดเดาไม่ออกหัวหน้ากองร้อยและทหารที่ยืนนิ่งอยู่ในที่นั้นต่างสีหน้าเปลี่ยนไปในทันทีชั่วขณะต่อมาทุกคนก็ไม่สนใจอะไรอีก ต่างพากันวิ่งไปยังทิศทางที่หลี่เต้าเพิ่งจากไป
ในเวลาเดียวกัน บนกำแพงเมืองทางเหนือ เสียงแตรดังไม่ขาดสายในยามนี้ หลี่เต้าพาจางเมิ่งและคนอื่น ๆ ขึ้นมายืนบนกำแพงเมืองแล้วสายตาทอดมองไปยังสุดขอบทุ่งราบอันไกลโพ้นไม่นานนัก จุดดำเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นในระยะสายตาของพวกเขาหากมองอย่างถี่ถ้วนก็จะพบว่าจุดดำเหล่านี้คือศีรษะของผู้คนนับไม่ถ้วน
ในขณะนี้ ทุกคนบนกำแพงเมืองนอกจากหลี่เต้าต่างรู้สึกตื่นเต้นกัน
