บทที่ 105 ท่านต่างหากที่เป็นแม่ทัพใหญ่เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่โจมตีเข้ามาไม่หยุดจากฝูงวัวและแกะจางเมิ่งและคนอื่น ๆ ไม่ได้ใช้แค่กำลังในการต่อสู้เหมือนตอนแรกอีกต่อไป แต่เลือกที่จะใช้วิธีการสังหารในสนามรบที่ได้เรียนรู้มาจากหลี่เต้าจากช่วงแรกที่ยังไม่คุ้นเคย จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพัก พวกเขาก็ค่อย ๆ เรียนรู้และพัฒนาตัวเอง ทำให้ทุกท่วงท่า กลายเป็นเรื่องง่ายดายและคล่องแคล่วขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่มีจำนวนมากกว่าตนเองหลายเท่าตัว พวกเขากลับรับมือได้อย่างสบายมากขึ้นหากเป็นในอดีต เมื่อเจอศัตรูจำนวนมากเช่นนี้ พวกเขาคงแยกกันสู้และอาจมีผู้บาดเจ็บล้มตายไปแล้วท้ายที่สุดแล้ว ด้วยความร่วมมือของทุกคน ศัตรูคนสุดท้ายก็ถูกพวกเขาสังหารสายตาของพวกเขากวาดมองไปรอบ ๆ ไม่พบศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ในฝูงวัวและแกะแม้แต่คนเดียวเมื่อมองดูศพของศัตรูที่นอนเกลื่อนกลาด รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของทุกคนไม่มีสิ่งใดจะพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตนได้ดีไปกว่าศพของศัตรู!
“หัวหน้า ท่านดูสิว่าพวกเราทำได้ดีแค่ไหน”จางเมิ่งรีบรายงานความดีความชอบทันทีหลังจากที่ตื่นจากความปลาบปลื้ม“หัวหน้า นี่ท่าน…” ท่ามกลางสายตาสงสัยของทุกคน หลี่เต้าลากร่างไร้วิญญาณสองร่างเดินเข้ามา
หลี่เต้าพูดด้วยนํ้าเสียงไม่ใส่ใจ “เพิ่งสังหารผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนสองคน แม้พลังไม่ได้แข็งแกร่งนัก แต่ก็น่าจะมีค่าอยู่บ้าง ถือโอกาสนำกลับไปดูว่าจะแลกเป็นคุณความดีใ
