น้อยหนึ่งจั้งห้าชุ่นความผิดปกติเช่นเดียวกันนี้ก็เกิดขึ้นกับเจ้าไป๋เฉี่ยนที่ปล่อยเลี้ยงอยู่ภายนอกด้วยความกว้างของปีกยามกางออกยาวเกือบสองจั้ง ทั้งที่ยังอยู่ในวัยเยาว์
“ไปเล่นทางโน้นเถอะ เจ้าคิดว่าตัวเองยังตัวเล็กอยู่หรือไร”หลี่เต้ากล่าวพลางวางเจ้าเสี่ยวเฮยลงบนพื้นและลูบหัวมัน“บู๊ว!”“เจ้ายังไม่ยอมรับอีกหรือ ดูสิว่าเจ้าตัวโตเท่าไรแล้ว”
เจ้าเสี่ยวเฮยทำหน้าตาน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด มันเพิ่งจะอายุได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้นคำพูดของหลี่เต้าทำให้มันรู้สึกเหมือนถูกตำหนิ ทั้งที่การที่มันโตเร็วขนาดนี้ก็ไม่ได้เป็นความผิดของมันเลยผู้คนที่เหลือในกระโจมต่างเคยชินกับการสื่อสารที่แปลกประหลาดระหว่างคนกับหมาป่าคู่นี้แล้วพวกเขามองการกระทำของหลี่เต้ากับเสี่ยวเฮยเป็นเพียงการเล่นสนุกของหัวหน้าของตน
จางเมิ่งลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วเอ่ยปากถามว่า“หัวหน้า เมื่อไหร่พวกเราจะเริ่มการฝึกอย่างเป็นทางการอย่างที่ท่านว่าไว้”เมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาของคนที่เหลือก็จับจ้องมาที่เขาหลี่เต้าลูบหัวเสี่ยวเฮยไปพลางครุ่นคิดไปพลาง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า“เมื่อพวกเจ้าใจร้อนถึงเพียงนี้ ก็เริ่มพรุ่งนี้เลยแล้วกัน”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนต่างรู้สึกตื่นเต้นและกระตือรือร้นขึ้นมาทันที
แต่ไม่นานความตื่นเต้นเหล่านั้นก็เริ่มจางหายไป และถูกแทนที่ด้วยความหวาดหวั่นที่เริ่มกัดกินใจพวกเขาค่อย ๆ รู้สึกถึงความกังวลเช่นเดียวกับจ้าวถ่งตอนนี้ยังไม่ไ
