ด้เริ่มฝึกอย่างจริงจัง พวกเขาก็รู้สึกหมดแรงและอ่อนล้าไปถึงเพียงนี้แล้วเมื่อต้องเข้าสู่การฝึกฝนอย่างเต็มที่ พวกเขาจะทนทานต่อความเหน็ดเหนื่อยและความกดดันนั้นไหวหรือ?
แต่ไม่นาน พวกเขาก็ค่อย ๆ กลับมามีกำลังใจขึ้นอีกครั้งพวกเขาคือทหารอันธพาลที่ไม่เคยกลัวสิ่งใด ไม่ว่าจะเป็นการฝึกหนัก หรือการต่อสู้กับอุปสรรคใด ๆ ก็ตามหลี่เต้าเฝ้ามองสีหน้าของทุกคนอย่างเงียบ ๆ เขาพยักหน้าเบา ๆ ให้กับสิ่งที่เห็นต้องยอมรับว่า จางเมิ่งและคนอื่น ๆ ล้วนมีคุณสมบัติที่ดีและเหมาะสมกับการฝึกฝน มีความทุ่มเทและความมุ่งมั่น
เขาตั้งใจที่จะขัดเกลาจางเมิ่งและคนอื่น ๆ ให้กลายเป็นทหารที่เก่งกาจและประสบความสำเร็จในเส้นทางทหารผู้แข็งแกร่งหากเป็นเช่นนี้ ต่อไปเมื่อถึงเวลาเผชิญหน้ากับการฝึกทหาร เขา ก็ไม่จำเป็นต้องลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเองอีกต่อไปทว่าความคิดนี้ก็ทำให้หลี่เต้ารู้สึกว่า ตอนนี้เขาจำเป็นต้องจริงจังมากขึ้นกว่าเดิมอืม… เช่นนั้นก็ถึงเวลาที่จะเปลี่ยนวิธีการฝึกฝนจากที่เคยอ่อนโยนและค่อยเป็นค่อยไป มาเป็นการฝึกแบบทางการอย่างเต็มรูปแบบเสียที
…เวลาผ่านไปครึ่งเดือนในพริบตาภายใต้แสงอาทิตย์อันแผดเผาที่สาดส่องลงมาอย่างไม่ปรานี ณ ลานฝึกที่เต็มไปด้วยความร้อนระอุสิบเก้าคนจากกองที่หกยืนเรียงรายอยู่กลางแดด เปลือยท่อนบนที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อพวกเขายืนตัวตรง มือข้างหนึ่งถือหอกยาวเกือบหนึ่งจั้ง ที่ปลายหอกมีการแขวนก้อนหินหนัก ๆ เอาไว้นํ้าหน
