บทที่ 100 ต่อไปก็สามารถเข้าสู่ขั้นตอนที่เป็นทางการได้
ในตอนบ่ายของวันนั้น หลี่เต้าก็ได้ไปพบกับจ้าวถ่ง
“เจ้าว่าอะไรนะ?” จ้าวถ่งมองไปทางหลี่เต้าด้วยสีหน้าประหลาดใจ “เจ้าบอกว่าเจ้าต้องการฝึกทหารหรือ?”
“ถูกต้อง จางเมิ่งกับพวกเขาต้องการจะแข็งแกร่งขึ้น ในฐานะผู้บังคับบัญชาของพวกเขา ข้าย่อมต้องการตอบสนองความปรารถนานี้ หากพวกเขาแข็งแกร่งขึ้น ก็นับว่าข้าแข็งแกร่งขึ้นด้วย” หากสามารถสร้างกองกำลังที่จงรักภักดีได้จริง ผลลัพธ์ที่ได้ย่อมยิ่งใหญ่กว่าการมีเพียงคนเดียวมากนัก เพราะบางเรื่องไม่อาจสำเร็จได้ด้วยกำลังเพียงคนเดียว
จ้าวถ่งถามด้วยความประหลาดใจ “จางเมิ่งกับพวกอันธพาลเหล่านั้นจะยอมเชื่อฟังเจ้าหรือ?”
หลี่เต้าครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “พวกเขาค่อนข้างเชื่อฟังทีเดียว”
จ้าวถ่ง “…” ทหารใต้บังคับบัญชาของเขา เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร คำว่าว่าเชื่อฟังนั้นช่างขัดกับนิสัยจางเมิ่งและพวกเขาเหลือเกิน
จ้าวถ่งสูดลมหายใจลึก ก่อนถามต่อ “เจ้าคิดจะใช้วิธีใดช่วยให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้น? อย่าบอกนะว่าเป็นวิชาอะไรทำนองนั้น พวกเขาล้วนเป็นทหารที่มีพรสวรรค์ธรรมดา แม้แต่วิชาพื้นฐานในค่ายทหารยังฝึกไม่เข้าใจเลย ต่อให้เจ้ามอบวิชาร้ายกาจให้ก็ไร้ประโยชน์”
“ไม่ใช่วิชา แต่เป็นตำราฝึกทหาร”
“ตำราฝึกทหารหรือ?” จ้าวถ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาวาววับ “ตำราฝึกทหารที่สืบทอดในตระกูลหรือ?”
“ใช่”
จ้าวถ่งแสดงสีหน้าประหลาดใจ อดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “
