บทที่ 97 ติดตามท่าน …ขอให้ท่านเป็นหัวหน้า
เมื่อเดินมาถึงริมบ่อน้ำ หลี่เต้ากำลังจะก้มตัวลงยกถังเพื่อตักน้ำขึ้นมา แต่ในจังหวะนั้นเอง มือหยาบกร้านข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านข้างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแย่งถังน้ำในมือของเขาไป
ยังไม่ทันที่หลี่เต้าจะได้เอ่ยปากถามอะไร จางเมิ่งกลับหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า “พี่หลี่ ท่านไม่ต้องลำบากหรอก ข้าจะช่วยท่านเอง”
หลี่เต้าชะงักไปชั่วครู่ เขาจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นของจางเมิ่ง ก่อนจะหันมามองใบหน้าของตัวเองที่สะท้อนในผิวน้ำใส ซึ่งยังดูดีและเรียบเนียนพอประมาณในความคิดของเขาเอง พลางตั้งคำถามในใจว่า เขาดูแก่ถึงเพียงนั้นเลยหรือ?
แม้จะไม่เข้าใจเหตุผล แต่มีคนมาช่วยเขาก็ยินดีเป็นธรรมดา
“ขอบใจ” หลี่เต้าตอบพลางรับถังน้ำที่จางเมิ่งส่งมาให้
จางเมิ่งเกาศีรษะพลางกล่าว “พี่หลี่ ท่านพูดอะไรเช่นนั้น พวกเราเป็นพี่น้องร่วมค่ายเดียวกัน จะมาเกรงใจกันไปไย”
หลี่เต้ามองใบหน้าของจางเมิ่งด้วยสายตาสงบนิ่ง ก่อนจะละสายตาไปยังกลุ่มคนที่ยืนรวมตัวกันอยู่ด้านหลังเขา จากนั้นเขาก็วางถังน้ำที่ถืออยู่ลงกับพื้น
การกระทำกะทันหันนี้ทำให้จางเมิ่งและพรรคพวกเกิดความตกใจอย่างไม่ทันตั้งตัว ด้วยสัญชาตญาณ พวกเขาจึงถอยหลังออกไปเล็กน้อย ราวกับกำลังระแวดระวังว่าหลี่เต้าอาจจะทำอะไรบางอย่าง
แต่แล้วทุกคนก็ต้องรู้สึกขบขันในใจ เมื่อพบว่าหลี่เต้าไม่ได้คิดจะทำสิ่งใดเลย นอกจากก
