ม่ต้องกังวล ราชวงศ์ต้าเฉียนของพวกเรามีระบบยศทหาร ด้วยความดีความชอบที่ท่านสร้างไว้เมื่อวาน ก็เพียงพอที่จะทำให้ท่านได้เลื่อนตำแหน่งและได้รับยศทหารแล้ว”
“ข้าคิดว่าวันนี้ทางแม่ทัพจ้าวคงจะตัดสินใจได้แล้ว ถึงอย่างไรมีคนเก่งกาจอย่างท่านอยู่ในมือ ใครเล่าจะปล่อยให้เป็นแค่ทหารธรรมดาได้”
พูดถึงเรื่องบังเอิญก็บังเอิญจริง เพราะเสวียปิงเพิ่งพูดจบ ก็มีทหารในชุดเครื่องแบบเรียบร้อยเดินเข้ามา
“เจ้าคือหลี่เต้าใช่หรือไม่?” ทหารเดินเข้ามาเห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยของหลี่เต้าก็ถามตรง ๆ
ในชั่วพริบตาต่อมา กลุ่มของเสวียปิงก็ล้อมทหารนายนั้นเอาไว้ จางเมิ่งถึงกับคว้าคอเสื้อทหารแล้วถามด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร “เจ้าหนุ่ม มีธุระอะไรกับหัวหน้าของพวกข้า”
ทหารนายนั้นมึนงง ข้าเป็นใคร ข้าอยู่ที่ไหน? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ทหารใหม่มาได้เพียงวันที่สองก็มีตำแหน่งสูงถึงเพียงนี้
“พอเถอะ ปล่อยเขาลงมา” เมื่อได้ยินเสียงของหัวหน้าของตน จางเมิ่งจึงปล่อยทหารลงมา แล้วตบไหล่เบา ๆ “หัวหน้าของพวกเราต้องการพบเจ้า ทำตัวดี ๆ ล่ะ”
ที่พวกเขามีท่าทีเช่นนี้ ก็เพราะเมื่อพวกเขายอมรับหลี่เต้าเป็นหัวหน้า ยิ่งยกสถานะของเขาให้สูงเท่าไหร่ สถานะของพวกเขาก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย ดังนั้นสิ่งแรกที่พวกเขาทำคือแยกหลี่เต้าออกจากทหารทั่วไป มิเช่นนั้นพวกเขาจะไม่กล้าเงยหน้าต่อหน้าทหารคนอื่น ๆ
เมื่อเห็นทหารที่ดูตื่นตระหนก หลี่เต้าจึงถามตรง ๆ “มีธุระอันใดกับข้าหรือ”
ทห
