ารคนนั้นมองไปรอบๆ เห็นเหล่าทหารอันธพาลที่อยู่รายล้อม กลัวว่าตนจะพูดผิดแล้วจะถูกรุมทำร้าย จึงค่อย ๆ พูดอย่างระมัดระวัง “คือ…คือแม่ทัพจ้าวสั่งให้ข้ามาเรียกท่าน”
หลี่เต้าได้ยินดังนั้นจึงกล่าว “ได้ ข้าเข้าใจแล้ว รอข้าแต่งตัวแล้วจะรีบไป”
ทหารพยักหน้า แล้วเดินจากไปท่ามกลางสายตาของทุกคน เมื่อไม่มีคนอื่นแล้ว เสวียปิงก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “พี่ใหญ่ แม่ทัพจ้าวคงเรียกท่านไปคิดบัญชีความดีความชอบแน่ ๆ”
“ไปแล้วก็รู้เอง”
… ไม่นานหลังจากนั้น หลี่เต้าที่สวมชุดเกราะต้าเฉียนก็มาถึงกระโจมของแม่ทัพจ้าว
“แม่ทัพจ้าว” เมื่อได้ยินเสียง แม่ทัพจ้าวก็เงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นหลี่เต้าก็ยิ้มพลางกล่าว “เจ้ามาได้พอดี ข้ากำลังคำนวณความดีความชอบของเจ้าอยู่พอดี ดูซิว่าควรจะได้รับรางวัลอะไร”
เขาถือสมุดในมือพลางกล่าวว่า “ตามการคำนวณความดีความชอบของต้าเฉียน ทหารศัตรูธรรมดาหนึ่งคนมีค่าเท่ากับความดีความชอบหนึ่งส่วน”
“ทหารม้าเป่ยหมานเป็นทหารพิเศษ หนึ่งคนสามารถนับเป็นความดีความชอบได้สองส่วน”
“ขณะเดียวกัน ตามวรยุทธ์ที่แตกต่างกัน ก็จะมีการเพิ่มความดีความชอบที่แตกต่างกันด้วย”
คิดมาถึงตรงนี้ จ้าวถ่งเงยหน้าขึ้นกล่าวเพิ่มเติม “ข้ามีเรื่องหนึ่งต้องบอกเจ้า”
“เนื่องจากนอกจากหัวหน้าทหารม้าเป่ยหมานที่รู้ระดับวรยุทธ์ที่แท้จริงแล้ว ทหารม้าเป่ยหมานที่เหลือไม่ทราบ ดังนั้นพวกเขาจึงนับเป็นความดีความชอบแบบธรรมดา มีเพียงหัวหน้าทหารม้าเป่ยหมาน
