บทที่ 95 เผ่าถ่ามู่หลังจากผ่านไปครึ่งก้านธูป หลี่เต้าปรายตามองไม้ไผ่ที่บิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือรูปทรงเดิม ก่อนจะโยนมันไปไว้ที่มุมกำแพงอย่างไม่ใยดี เสียงไม้กระทบกำแพงเบา ๆ ดังขึ้น ขณะที่เขาก้าวกลับมานั่งลงบนเตียงของตนด้วยท่าทางเรียบเฉย
ไม่ไกลจากจุดที่เขานั่ง บรรยากาศในกองที่หกดูหดหู่เป็นพิเศษ ทุกคนในกองที่หกยกเว้นเสวียปิงต่างเบียดกันอยู่ด้วยกัน ทุกคนมีรอยถูกไม้ไผ่เฆี่ยนตีเต็มไปทั้งตัว ดูน่าสงสารอย่างยิ่ง สายตาที่มองมาทางหลี่เต้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แววตาแสดงถึงความอ่อนแอ ไร้ที่พึ่ง และความอัดอั้นตันใจ จะไม่กลัวได้อย่างไร พวกเขาสิบแปดคนรุมทำร้ายเขาคนเดียว แต่กลับแตะต้องอีกฝ่ายไม่ได้แม้แต่น้อย ในขณะที่พวกเขาแต่ละคนถูกเฆี่ยนเฉลี่ยคนละเกือบร้อยที ประเด็นคือไม้ไผ่เฆี่ยนคนไม่ถึงกับบาดเจ็บหนัก แต่เจ็บปวดมาก
การถูกบดขยี้ฝ่ายเดียวเช่นนี้ทำให้พวกเขาต้องยอมแพ้ หลี่เต้ามองไปยังกลุ่มคนที่นำโดยจางเมิ่ง แล้วพูดตรง ๆ ว่า “ยอมแล้วหรือ?”
“ยอมแล้ว ๆ!” ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน“จะท้าประลองกับข้าอีกหรือไม่?” ทุกคนต่างส่ายหน้าพร้อมกัน
“พวกเจ้าดูสิ แบบนี้มันดีกว่ามากนัก คนในกระโจมเดียวกันควรอยู่ร่วมกันอย่างกลมเกลียว ต่อไปอย่าได้ส่งเสียงเอะอะโวยวายโดยไร้สาเหตุอีก” เขามองดูทุกคนที่ยังคงไม่กล้าขยับตัว แล้วหาวพลางโบกมือ “เอาล่ะ ทุกคนรีบจัดการธุระแล้วนอนพักผ่อนเสียเถิด”
พูดจบ เขาที่ตื่นเต้นมากเกินไปในตอนกลางวันก็ท
