ัน นี่ก็เป็นกระโจมส่วนรวมไม่ใช่หรือ?”
“อ๋อ ใช่ ๆ” จางเมิ่งหัวเราะแห้ง ๆ จากนั้นจึงเดินไปที่เตียงของตน เมื่อเห็นว่าเตียงของตนอยู่ห่างจากเตียงของอีกฝ่ายพอสมควร เขาก็รู้สึกโล่งอกในทันที ขณะนั้น ผู้คนจากด้านนอกก็ทยอยเดินเข้ามา เช่นเดียวกับจางเมิ่ง พวกเขาเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครพูดคุยกัน ต่างคนต่างทำธุระของตนอย่างเรียบร้อย
ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้เสวียปิงตะลึงงัน ปกติพวกเขาไม่เคยเป็นเช่นนี้ แต่ละคนเวลาเข้ามามักจะส่งเสียงเอะอะโวยวาย จางเมิ่งก็เช่นกัน ปกติเขาเป็นคนที่โอหังที่สุดในกองที่หก แต่วันนี้กลับเงียบเหมือนนกกระทา เขามองไปที่หลี่เต้าแวบหนึ่ง เข้าใจว่าบรรยากาศเช่นนี้อาจเป็นเพราะเขา แต่ก็ไม่น่าจะกดดันขนาดนี้
สิ่งที่เขาไม่รู้คือ เพราะพวกเขาล้วนเป็นพวกอันธพาลหัวรั้น เมื่อมารวมตัวกันจึงเหมือนฝูงสัตว์ป่าในป่าใหญ่ มีทั้งหมีดำ เสือ หมาป่า เสือดาว และหมูป่า ทั้งหมดล้วนเป็นสัตว์ที่มีสัญชาตญาณดุร้าย แม้ว่าจะไม่ยอมลงให้กันมากบ้างน้อยบ้าง แต่โดยธรรมชาติแล้วก็ไม่ต่างกันมากนัก แต่การปรากฏตัวของหลี่เต้านั้นเหมือนกับการโยนไดโนเสาร์จากยุคโบราณเข้าไปในกลุ่มสัตว์ป่าธรรมดาพวกนี้ แม้จะเป็นสัตว์ป่าเหมือนกัน แต่มีความแตกต่างทางชนชั้นอย่างมหาศาล
ส่วนเหตุที่เสวียปิงดูผ่อนคลายกว่า เพราะเขาเคยเห็นความแตกต่างระหว่างทั้งสองฝ่ายมาตั้งแต่แรก และถูกกดดันจนยอมจำนนในใจจึงไม่มีความต่อต้านเหลืออยู่เลย เมื่อเผชิญกับคว
