ามกดดันจากหลี่เต้าเขาไม่รู้สึกต่อต้าน กลับยอมจำนนโดยสัญชาตญาณ แต่คนอื่นนั้นต่างออกไป เมื่อเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนที่ไม่คุ้นเคย พวกเขาจะต่อต้านโดยสัญชาตญาณ
แต่เพราะอีกฝ่ายแข็งแกร่งเกินไป พวกเขาจึงไม่กล้าแสดงท่าทีคุกคาม ทำให้รู้สึกอึดอัดมาก หากฝ่ายตรงข้ามแข็งแกร่งมาก พอเข้ามาก็จัดการพวกเขาทั้งหมดจนหมดสภาพ ก็ยังพอทำใจรับได้ แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกหนักใจที่สุดคือ อีกฝ่ายไม่ทำอะไรเลย เพียงแค่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่มีใครล่วงรู้ความคิดของเขา ฝั่งนั้นไม่ขยับเขยื้อน ฝั่งนี้ก็ไม่กล้าขยับตัว ความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้ ทำให้เกิดสถานการณ์เช่นในยามนี้
ทางด้านนี้หลี่เต้าก็รู้สึกถึงบรรยากาศอันแปลกประหลาดภายในกระโจม อันธพาลที่ว่ากันไว้หายไปไหนหมด? ทำไมทุกคนถึงได้เชื่องเหมือนเด็กดีแบบนี้เล่า โดยที่ไม่รู้เลยว่าทุกอย่างล้วนเป็นเพราะตัวเขาเอง
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด จู่ ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นขึ้นในกองที่หก “ข้าทนไม่ไหวแล้วจริงๆ!” เห็นจางเมิ่งลุกพรวดขึ้นจากเตียงด้วยสีหน้าดุดัน ตะโกนใส่ผู้คนรอบข้าง ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้ผู้คนที่เหลือตะลึงงัน
“ทหารใหม่!” จางเมิ่งตะโกนขึ้นอย่างกะทันหัน สายตาจับจ้องไปที่หลี่เต้าที่นั่งอยู่บนเตียงกำลังอ่านกลยุทธ์ฝูถู
“หืม?” หลี่เต้าวางตำราในมือลง กวาดตามองไปทางจางเมิ่งที่อยู่ไม่ไกล ขมวดคิ้วเล็กน้อย “มีธุระอะไรหรือ?”
สายตานั้นทำให้คำพูดที่จางเมิ่งกำลังจะเอ่ยออกม
