าติดอยู่ที่ลำคอ ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกอยากถอยหนี แต่ในขณะที่จิตใจกำลังกดดัน ก็มีความโกรธปะทุขึ้นมา นั่นคือความดื้อรั้นของอันธพาล เขากัดลิ้นตัวเองให้ความเจ็บปวดกระตุ้นตัวเอง ในที่สุดก็พูดสิ่งที่ต้องการออกมาได้ “ทหารใหม่ ข้าขอท้าประลองกับเจ้า!”
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน จางเมิ่งเอ่ยประโยคนี้ออกมา หลี่เต้าได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึงไปชั่วครู่ แต่ไม่นานก็มีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า วางตำรากลยุทธ์ฝูถูไว้ข้างหมอน เอ่ยเสียงเบา “ได้”
พูดจบ เขาก็กวาดตามองผู้คนที่เหลือ “ข้าได้ยินมาว่าทหารในค่ายหวงซาล้วนเป็นพวกอันธพาล หรือไม่ก็พวกอันธพาลหัวรั้นที่สุดในบรรดาอันธพาล พวกเจ้าคิดเช่นไรกัน?”
คำพูดนั้นกระตุ้นความรู้สึกของผู้คนที่อยู่ในกองที่หกในทันที อาจเป็นเพราะการแสดงออกของจางเมิ่งทำลายกำแพงที่กั้นระหว่างทั้งสองฝ่าย ดังนั้น…
“ทหารใหม่ อย่าคิดว่าเจ้ามีพละกำลังมากกว่าแล้วพวกข้าจะกลัวเจ้า”“เป็นแค่คนใหม่ก็กล้ามาข่มขู่พวกข้า เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าวันนี้จะไม่ได้ออกไปจากกองที่หกนี้”“ข้าก็ทนไม่ไหวแล้ว พูดตามตรง ข้าไม่ชอบหน้าเจ้ามานานแล้ว”“…”
กลุ่มคนที่เมื่อครู่ยังทำตัวเหมือนเด็กว่านอนสอนง่าย เมื่อถูกคำพูดของหลี่เต้ากระตุ้น ก็พลันเปลี่ยนเป็นเหมือนแมวขนพองฟู ระเบิดความอัดอั้นที่มีออกมาทั้งหมด มีเพียงเสวียปิงที่อยู่ตรงมุมห้องที่มีสีหน้างุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมคนพวกนี้ถึงได้โมโหรุนแรงขึ้นมาทันที ในขณะเดียวกันเขาก็รู้
