สึกคุ้นเคย ราวกับเคยเห็นเหตุการณ์คล้าย ๆ แบบนี้มาก่อน
เมื่อเผชิญหน้ากับเสียงตะโกนของคนกลุ่มนั้น หลี่เต้าลุกขึ้นนั่งจากเตียง มองไปยังพวกเขาพลางเอ่ยเสียงเบา “ไม่กล้าหรือ พวกเจ้าจะมาพร้อมกันก็ได้?”
“คำพูดนี้เจ้าเป็นคนพูดเองนะ!” ทหารหลายคนที่อยู่ใกล้หลี่เต้าที่สุดสบตากัน ส่งสัญญาณตากันไปมา ทันใดนั้นพวกเขาก็พุ่งเข้าใส่หลี่เต้าพร้อมกัน และด้วยความเข้าใจที่ตรงกัน พวกเขามุ่งเป้าไปที่แขนขาของเขา ดูเหมือนต้องการที่จะควบคุมตัวเขาเอาไว้ แต่เดิมพวกเขาคิดว่าการกระทำเช่นนี้เป็นเรื่องเสี่ยงและยากลำบาก แต่ไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะสามารถควบคุมแขนขาของหลี่เต้าได้อย่างง่ายดาย
ทั้งสี่คนดีใจมาก “พวกเจ้ายังรออะไรกันอยู่ รีบเข้าไปสั่งสอนมันพร้อมกันเลย!”“เข้าโจมตี!”
มีคนตะโกนขึ้น กลุ่มคนก็พากันรุมเข้าโจมตี ในชั่วขณะถัดมา ทั้งสี่คนที่กำลังควบคุมหลี่เต้าอยู่ก็รู้สึกถึงพลังน่าสะพรึงกลัวที่ส่งผ่านมาจากแขนขาที่พวกเขากำลังจับอยู่ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว พวกเขาก็รู้สึกว่าโลกพลิกคว่ำไปชั่วขณะ หลังจากนั้นก็รู้สึกว่าตัวเองหลุดจากการควบคุมอีกฝ่าย และลอยกระเด็นออกไป ทั้งสี่คนลอยกระเด็นออกไปชนเข้ากับคนอื่น ๆ ที่กำลังรุมเข้ามาโจมตีพอดี คนเหล่านั้นพยายามจะรับตัวทั้งสี่คนไว้ แต่พอแตะต้องเข้าก็รู้สึกถึงพลังที่ไม่อาจต้านทานได้ สุดท้ายทุกคนก็ล้มลงไปกองกับพื้น
หลี่เต้าหยิบไม้ไผ่เรียวยาวท่อนหนึ่งมาถือไว้ในมือ ไม่รู้ว่าได้มาจากที่ใด พลา
