น้าจริงจัง “ข้าไม่มีความคิดอื่นใด เพียงต้องการทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อความสงบสุขของชายแดนต้าเฉียนเท่านั้น”
จ้าวถ่ง “…”
…
ทหารม้าเป่ยหมานถูกกำจัดจนหมดสิ้น การจัดการสนามรบที่เหลือก็จบลงอย่างรวดเร็ว ไม่นาน ทหารที่ทำหน้าที่บันทึกผลงานก็มาปรากฏตัวเบื้องหน้าจ้าวถ่ง จดบันทึกสถานการณ์ลงบนกระดาษแล้วยื่นส่งให้
จ้าวถ่งรับมาดู พลันชะงักไป “ทหารใหม่ผู้นั้นสังหารทหารม้าเป่ยหมานไปถึง 153 คนเชียวหรือ?”
ทหารที่ทำการนับศพตอบว่า “ขอรับท่านแม่ทัพ จากการนับใบหูที่พบในที่เกิดเหตุ รวมทั้งสิ้น 153 คน รวมถึงหัวหน้าชนเผ่าเป่ยหมานด้วย”
“ฮึ!” จ้าวถ่งสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ บางสิ่งหากไม่นับก็ไม่รู้ พอนับดูแล้วถึงกับตกตะลึง เขามองไปยังร่างที่นั่งอยู่บนก้อนหินไม่ไกลนัก กำลังเช็ดทำความสะอาดง้าวด้ามยาว นึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้แล้วพึมพำกับตัวเอง “ช่างเป็นดาวมรณะตัวจริงเสียจริง”
แต่พอคิดอีกที การมีดาวมรณะเช่นนี้เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาในอนาคต ก็ทำให้รู้สึกยินดียิ่งนัก เพียงแต่สิ่งที่น่าปวดหัวก็คือ จากผลงานการรบของอีกฝ่ายในตอนนี้ กำลังความสามารถของเขาคงยากที่จะควบคุม อันธพาลคนใหม่ผู้นี้ได้
“ช่างเถอะ มีอันธพาลที่มีความสามารถ ยังดีกว่าคนขี้ขลาดที่ไร้ความสามารถ” จ้าวถ่งลุกขึ้น สั่งการว่า “เมื่อจัดการสนามรบเรียบร้อยแล้ว ก็ให้เริ่มเดินทางกลับกันได้”
…
แม้การไล่ล่าจะยากลำบาก แต่เส้นทางขากลับกลับราบรื่น ไม่นานหลังจากนั้น กองกำลังใหญ่ก
