บทที่ 91 ผู้คนต่างตกตะลึงหลี่เต้ามองดูทหารม้าเป่ยหมานที่ค่อย ๆ จมหายไปในกองทัพทหารม้าของค่ายหวงซา สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เลือกที่จะเข้าไปสังหารต่อ ส่วนหนึ่งเพราะเขาได้กำไรมากพอแล้ว
การโจมตีครั้งนี้ทหารม้าเป่ยหมานส่งกำลังพลมาเพียงสามร้อยนาย ก่อนหน้านี้เขาได้สังหารพวกมันในที่เกิดเหตุรวมกับที่ไล่ล่าสังหารระหว่างทางประมาณครึ่งหนึ่ง อีกทั้งยังได้สังหารหัวหน้าชนเผ่าเป่ยหมานด้วย นับว่าได้กำไรมากทีเดียว
นอกจากนั้น การปรากฏตัวของหลี่เต้าก็ยังเป็นสิ่งที่แปลกหน้าและไม่คุ้นเคยสำหรับเหล่าทหารในค่ายหวงซา ด้วยรูปลักษณ์และสถานการณ์เช่นนี้ หากเขาบังเอิญบุกเข้าไปโดยไม่ได้รับการแจ้งล่วงหน้า อาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นศัตรูได้ง่าย
หากถึงเวลานั้นจริง จะตอบโต้หรือไม่ตอบโต้ก็ล้วนเป็นสถานการณ์ที่ลำบากใจ และอาจนำไปสู่ความขัดแย้งที่ไม่ควรเกิดขึ้น ดังนั้น เพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิดและสร้างไมตรีกับเหล่าสหายร่วมรบในอนาคต หลี่เต้าจึงตัดสินใจมอบเหล่าทหารม้าเป่ยหมานในมือให้พวกเขา เพื่อสร้างมิตรภาพและปูทางสู่ความร่วมมือในศึกครั้งถัดไป!
…
แม้ว่าทหารม้าเป่ยหมานจะคลุ้มคลั่งราวกับถูกฉีดยากระตุ้นภายใต้การข่มขู่ของหลี่เต้า แต่โดยรวมแล้วพละกำลังก็ยังด้อยกว่าพวกทหารอันธพาลในค่ายหวงซาเหล่านี้ ไม่ถึงครึ่งก้านธูป ทหารม้าเป่ยหมานคนสุดท้ายก็ล้มลงภายใต้คมดาบของเหล่าทหารค่ายหวงซา
“ฮึ! สะใจจริง!” จ้าวถ่งมองดูศพของทหารม้าเป่ยหมานที่นอนเกล
