ื่อนพื้นด้วยสีหน้าสะใจ หลายวันมานี้เขาอดทนมามากพอแล้ว ในที่สุดก็ได้โอกาสแก้แค้นเสียที
แต่แล้วเขาก็ชะงักไป เพราะนึกถึงปัญหาบางอย่างขึ้นมาได้ พวกทหารม้าเป่ยหมานเหล่านี้เป็นคนโง่หรือไร? เหตุใดจึงบุกเข้ามาหาความตายเช่นนี้! อีกอย่างจำนวนก็ไม่ตรงกัน จากศพที่เห็นบนพื้นตอนนี้ ควรจะมีทหารม้าเป่ยหมานอีกครึ่งหนึ่ง พวกมันหายไปไหน?
เขามองไปทางปากหุบเขาโดยไม่รู้ตัว จู่ ๆ ก็ชะงักค้าง “เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นใคร มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไร?”
จ้าวถ่งมองดูหลี่เต้าที่นั่งยอง ๆ อยู่บนก้อนหินไม่ไกลด้วยสีหน้าประหลาดใจ หลี่เต้าปักง้าวมังกรทมิฬลงบนก้อนหิน ล้วงจดหมายรายงานตัวออกมาจากอก โบกไปมาในอากาศก่อนจะโยนไปให้ “ทหารใหม่หลี่เต้ามารายงานตัวที่เมืองหวงซา”
จ้าวถ่งรับซองจดหมายที่ลอยมาแล้วเปิดอ่าน พอเห็นก็ชะงัก เป็นทหารใหม่จริง ๆ “แล้วเหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่ แล้วทำไมถึงมาจากทิศทางนั้น” จ้าวถ่งขมวดคิ้วถาม
ก่อนที่หลี่เต้าจะทันได้เอ่ยคำตอบใด ๆ ทันใดนั้นกลับมีเงาร่างของคนผู้หนึ่งแทรกตัวออกมาจากฝูงชนอย่างรวดเร็ว เมื่อสายตาของเขาประสบกับร่างของหลี่เต้า ผู้มาใหม่ถึงกับชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “เจ้าทำสำเร็จจริง ๆ ด้วย!”
ผู้ที่ปรากฏตัวคือเสวียปิง ซึ่งก่อนหน้านี้ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลังของแถวทหาร แม้ยังไม่ได้ตั้งตัวหรือคาดคิดถึงสิ่งที่จะพบ แต่ความสงสัยก็ดึงเขาให้ก้าวออกมาสำรวจด้วยตนเอง บัดนี้ เม
