งจะยอมแพ้นั้น พวกเขาได้เห็นอะไรบางอย่าง?
ทหารม้าเป่ยหมานกลับหันหัวม้าวิ่งกลับมาเสียนี่!
ไม่ว่าจะเป็นกลอุบายหรือพวกทหารม้าเป่ยหมานเสียสติไปแล้ว จ้าวถ่ง ก็จะไม่ปล่อยให้รอดพ้นไปได้
แต่ยิ่งทหารม้าเป่ยหมานเข้ามาใกล้ สีหน้าของจ้าวถ่งก็ยิ่งดูประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ
ทำไมทหารม้าเป่ยหมานพวกนี้ไม่เหมือนจะมาสู้รบ แต่กลับดูเหมือนกำลังหนีตายเสียมากกว่า
แต่ที่เช่นนี้จะมีอะไรที่ทำให้พวกมันต้องหนีตายกัน
ทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพวกนี้ จ้าวถ่งชูดาบสั่งการ
“พวกเจ้าจงจับตาดูให้ดี อย่าให้พวกเป่ยหมานหลุดรอดไปแม้แต่คนเดียว ผู้ใดปล่อยให้หนีไปได้ ผู้นั้นต้องถูกขังคุก เข้าใจหรือไม่?”
“เข้าใจแล้ว”
ฝั่งตรงข้าม เหล่าทหารม้าเป่ยหมานก็สังเกตเห็นจ้าวถ่งและคนของเขาที่ขวางทางอยู่ไม่ไกล
เมื่อนึกถึงคนน่าสะพรึงกลัวที่อยู่เบื้องหลัง พวกมันก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ได้แต่กัดฟันบุกเข้าไป
“ฆ่า!”
พวกทหารม้าเป่ยหมานตะโกนเสียงดัง แล้วพากันบุกโจมตีพร้อมกัน
จ้าวถ่งเห็นดังนั้นก็ตะโกนขึ้นเช่นกัน นำกำลังพลบุกเข้าไปปะทะ
ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างรวดเร็ว
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกหลี่เต้ากระตุ้นหรือไม่ ทหารม้าเป่ยหมานที่เหลืออยู่ต่างก็ราวกับถูกฉีดยากระตุ้น พละกำลังในการต่อสู้พลุ่งพล่านขึ้นในชั่วพริบตา
ในเวลาเดียวกัน
อีกด้านหนึ่ง หลี่เต้าไล่ล่าสังหารไปตลอดทาง สุดท้ายก็พบว่าทหารม้าเป่ยหมานที่เหลือได้ปะทะกับกองทัพค่ายหวงซาเสียแล้ว
เมื่อเห็นทหารจ
