าก็เปลี่ยนเป็นดำมืดขึ้นมาอีกครั้ง
เขาโบกมือทันที “ตามพวกมันไป พยายามกักตัวพวกมันไว้ในเขตแดนต้าเฉียนให้ได้”
กองทัพเปลี่ยนทิศทางแล้วไล่ตามทหารม้าเป่ยหมานไป
เมื่อเห็นภาพนั้น พวกทหารม้าเป่ยหมานก็ยิ่งส่งเสียงเอะอะดังขึ้น หัวเราะร่าพลางยั่วยุทหารม้าจากค่ายหวงซาที่ไล่ตามมาด้านหลัง
น่าเสียดายที่ม้าของพวกเขาวิ่งไม่เร็วเท่าม้าของทหารม้าเป่ยหมานได้แต่ถูกหลอกล่อไปเรื่อย ๆ
และเมื่อใดที่อีกฝ่ายเล่นจนเบื่อแล้ว ก็จะมุดหายเข้าไปในเขตกันชน พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้ แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้อีกฝ่ายอยู่ในเขตแดนต้าเฉียนได้
เมื่อเห็นภาพนั้น หลี่เต้าขมวดคิ้ว “จะปล่อยให้ไล่ตามกันแบบนี้หรือ?”
เสวียปิงที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มขื่น “จะทำอย่างไรได้ หากปะทะกันตรง ๆ พวกเราไม่มีใครกลัวหรอก แต่หลังจากที่อีกฝ่ายเสียทีจากการปะทะกันหลายครั้ง ก็เปลี่ยนมาใช้วิธีนี้แทน”
“ไม่สามารถวางกับดักล่วงหน้าได้หรือ?”
“กับดักล่วงหน้า? จะล่วงหน้าได้อย่างไร? อีกฝ่ายก็สุ่มเวลาโจมตี”
เสวียปิงส่ายหน้า “อีกอย่าง แถวนี้มีแต่ค่ายทหารของพวกเราเพียงค่ายเดียว ไม่สามารถร่วมมือกับค่าอื่น ๆ เพื่อช่วยเราล้อมจับพวกมันได้ ได้แต่ถ่วงเวลาแบบนี้ไปเรื่อย ๆ”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้ามองดูทหารม้าเป่ยหมานที่อยู่ไกลออกไปอย่างครุ่นคิด
ขณะนั้น ไม่ไกลจากทั้งสองฝ่ายปรากฏทะเลทรายผืนหนึ่ง
ที่นั่นยังมีหุบเขาแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ในเขตแดนของต้าเฉียน
หุบเขามีความยาวสิบหลี่ เมื่อเข้าไป
