าก็ดึงมือข้างหนึ่งออกทันที เลือกที่จะใช้มือเดียวยกประตูเอาไว้
ต้องยอมรับว่าประตูหนักห้าพันชั่งนั้นหนักจริง ๆ การใช้มือเดียวทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดันเล็กน้อย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่
เขายื่นมืออีกข้างจับสายบังเหียนม้าแล้วจูงมันเข้าประตูไป
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เต้าจึงถอยหลังออกมา พร้อมกับวางประตูลงอย่างคล่องแคล่ว
โครม!!
เสียงประตูใหญ่กระแทกพื้นดังสนั่น
ประตูไม่เพียงแต่กระแทกลงบนพื้น แต่ยังกระแทกเข้าที่หัวใจของทหารอันธพาลทั้งสองนายด้วย
ท่ามกลางเสียงดังกึกก้อง ขาทั้งสองข้างของพวกเขาอ่อนระทวย
เมื่อเผชิญหน้ากับคนแข็งแกร่งอย่างหลี่เต้าความหยิ่งผยองของทั้งสองก็อ่อนยวบลง
หลี่เต้าสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วจูงม้าเดินมาหยุดตรงหน้าทหารทั้งสอง
ตึง!
ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร จู่ ๆ ก็เห็นทั้งสองคนคุกเข่าลงกับพื้น
“ท่านพ่อ!”
“ท่านปู่!”
พูดจบ ทหารที่เรียกว่าท่านปู่ก็เริ่มโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง
หลี่เต้าขมวดคิ้ว “ท่านทั้งสองนี่มัน…”
ทหารที่เรียกว่าท่านพ่อกล่าวว่า “เมื่อครู่ข้าได้พูดไว้แล้ว หากเจ้าสามารถยกประตูเข้ามาได้ ข้าจะยอมรับเจ้าเป็นบิดา”
“แล้วเขาล่ะ?”
“เขาบอกว่าพอเจ้าเข้าประตูมาได้ เขาก็จะยอมรับเจ้าเป็นท่านปู่ ทั้งยังจะคำนับคุกเข่าสามครั้งโขกศีรษะเก้าครั้งด้วย”
ทหารที่เรียกหลี่เต้าว่าท่านพ่อก็ไม่รู้สึกว่าตนเองเสียเปรียบแต่อย่างใด
ถึงแม้เขาจะเรียกอีกฝ่ายว่าท่านพ่อ แต่ข้างกายเขายังมีคนที่ต้องเรียกอีกฝ่
