ายว่าท่านปู่อีก คิดดูแล้วเขาก็ไม่ได้เสียเปรียบเลย
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าจึงกล่าวตรง ๆ ว่า “เมื่อครู่ข้าไม่ได้ยินพวกท่าน พูดตกลงกัน แท้จริงแล้วพวกท่านไม่จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้ก็ได้”
ทหารส่ายหน้า “ทหารในค่ายหวงซาเมื่อพูดอะไรออกไปแล้วต้องทำตามนั้น ไม่เช่นนั้นยิ่งน่าอับอาย”
“ข่าวลือภายนอกไม่ได้เล่าลือกันหรือว่าพวกท่านเป็นพวกอันธพาล?”
“พวกเราเป็นอันธพาลก็เพราะทำผิดแล้วไม่ยอมรับการอบรมสั่งสอน แต่เรื่องการวางตัวนั้นเป็นคนละเรื่องกัน”
หลี่เต้าชะงักไป แต่เดิมเขาคิดว่าพวกอันธพาลในค่ายหวงซาเป็นเพียงพวกทหารเกเร แต่ตอนนี้ดูแล้วกลับแตกต่างจากที่เขาคิดไว้
ทหารที่อยู่ข้าง ๆ คำนับเสร็จแล้วก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
“ทหารใหม่ ครวนีถือว่าเจ้าเก่งมาก เรื่องครั้งนี้ข้าจำไว้แล้ว”
ตอนแรกตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่ตอนนี้พอได้สติกลับมา นิสัยหัวแข็งของอันธพาลของเขาก็กลับมาอีกครั้ง
หลี่เต้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มเบา ๆ พลางกล่าวว่า “ได้ เช่นนั้นข้าก็จำท่านไว้เช่นกัน”
“…”
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ทหารที่เคยพูดจาแข็งกร้าวกลับรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ในตอนนั้น เขาเห็นมือข้างหนึ่งยื่นเข้ามา
“เจ้าจะทำอะไร? อย่าคิดว่าข้ากลัวเจ้านะ!”
ทหารคนนั้นสะดุ้งตกใจ ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยสัญชาตญาณ พลางเอ่ยอย่างระแวง
หลี่เต้ายิ้มบาง ๆ พลางกล่าว “ข้าต้องการจดหมายรายงานตัวของข้าคืนเท่านั้น”
เมื่อได้ยิน
