เช่นนั้น สีหน้าของทหารก็แข็งค้าง นึกถึงปฏิกิริยาของตนเองเมื่อครู่จนใบหน้าแดงก่ำ
“เอาไป ๆ ๆ”
เขาโยนจดหมายคืนให้หลี่เต้า แล้วก็หมุนตัววิ่งหนีไปทันที ดูท่าทางก็รู้ว่าตนเองทำตัวน่าอับอายเพียงใด
หลี่เต้าเหลือบมองไปยังทหารอีกนาย “ไม่ทราบว่าพี่ชายจะช่วยพาข้าไปรายงานตัวกับแม่ทัพใหญ่ได้หรือไม่?”
“เห็นแก่ที่เจ้าทำได้ดี ข้าจะถือว่าทำบุญก็แล้วกัน”
ทหารคนนั้นพูดแก้หน้าตัวเองแล้วก็เดินนำทางไปข้างหน้า
แต่ดูเหมือนว่าเขาจะถูกหลี่เต้าทำให้ยอมจำนนอย่างชัดเจน ถึงได้มีท่าทีเช่นนี้
