ลที่มีชื่อเสียงเลื่องลือ”
“ค่ายอันธพาล?” หลี่เต้าเลิกคิ้วขึ้น โยนเงินก้อนเล็กให้หนึ่งก้อน “เจ้าจงเล่าให้ข้าฟังโดยละเอียด”
เสี่ยวเอ้อร์รับเงินแล้วก็เริ่มอธิบายอย่างกระตือรือร้น ตามคำบอกเล่าของเสี่ยวเอ้อร์ ค่ายหวงซาค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้นในความคิดของหลี่เต้า อันตราย! วุ่นวาย! การฆ่าฟัน! ยิ่งฟังหลี่เต้าก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น
ใครกันที่รู้ใจเขาถึงเพียงนี้ ถึงได้จัดสรรให้เขามาอยู่ในที่เช่นนี้ สำหรับทหารธรรมดาทั่วไป ค่ายหวงซาอาจเป็นสถานที่ที่ยากจะปรับตัว แต่สำหรับเขาแล้ว ในบรรดาค่ายทหารทั้งหมดในแคว้นอวิ๋น ไม่มีที่ใดจะเหมาะสมไปกว่าค่ายหวงซาอีกแล้ว
ทำให้ผู้อื่นขุ่นเคืองหรือ? ถูกบังคับให้ไปค่ายหวงซาหรือ? ไม่ใช่ๆๆ นี่ไม่ใช่การถูกกลั่นแกล้ง แต่นี่คือการได้พบผู้มีพระคุณชัด ๆ หากเขารู้ว่าใครเป็นคนจงใจส่งเขามาที่ค่ายหวงซา เขาจะต้องขอบคุณคนผู้นั้นให้จงได้ ก็เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่เคยรู้จักค่ายหวงซามาก่อนนั่นเอง หากรู้ความจริง โดยไม่ต้องให้ผู้ใดจัดการ เขาก็จะไปเองอย่างว่าง่าย
หลังจากเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว หลี่เต้าก็รู้สึกสบายใจขึ้น เสี่ยวเอ้อร์อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า “คุณชาย มีสหายถูกส่งตัวไปค่ายหวงซาหรือขอรับ?” หลี่เต้าจิบน้ำชาก่อนตอบเสียงเรียบว่า “ไม่ใช่สหาย”
“แล้วเป็นผู้ใดหรือขอรับ?” “ข้าเอง”
“ห๊า?” “ข้าไปล่ะ”
ก่อนที่เสี่ยวเอ้อร์จะทันได้ตอบสนอง หลี่เต้าก็หมุนตัวจากไปอย่างรวดเร็ว ร่างสูงของเขาก้า
