วเห็นเช่นนั้นก็เข้าร่วมด้วย ถึงอย่างไรก็เป็นหมาป่า เมื่อดุร้ายขึ้นมาก็มีบารมีไม่น้อย เหยี่ยวไห่ตงชิงทั้งสองตัวก็เช่นกัน เมื่อเผชิญกับความเป็นศัตรูที่เกิดขึ้นกะทันหัน พวกมันก็กระพือปีกเตรียมตอบโต้
ในตอนนั้นหลี่เต้าก็นึกขึ้นได้ว่าทั้งสองฝ่ายมีความแค้นต่อกัน เพราะพ่อแม่ของพวกมันสังหารกันและกันจนตาย แต่เดิมพวกมันมีสติปัญญาที่ยังไม่เต็มเปี่ยม จึงไม่สามารถแสดงความเกลียดชังได้อย่างชัดเจน แต่บัดนี้หลังจากผ่านการชำระล้างด้วยเลือดวิเศษ พวกมันก็เข้าใจในทันทีว่าทั้งสองฝ่ายคือศัตรูกัน
“พอแล้ว ต่อไปนี้พวกเจ้าก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว อย่าได้ทะเลาะกันไปมากกว่านี้” หลี่เต้าเอ่ยปากปลอบประโลม หากหยวนเป่าสามารถเข้าใจคำพูดของเขาได้ สัตว์ทั้งสี่ตัวนี้ก็น่าจะเข้าใจได้เช่นกัน ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ สัตว์ตัวน้อยทั้งสี่คงจะถูกความเกลียดชังบดบังสติไป จึงไม่มีตัวใดตอบสนองต่อเขาในทางที่ดีเลย
เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็คงต้อง… ทันใดนั้น ลูกหมาป่าและเหยี่ยวไห่ตงชิงที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่ก็สั่นสะท้านขึ้นมา ราวกับตกใจจนขวัญผวา พวกมันหันกลับไปมองที่หลี่เต้าพร้อมกัน ในชั่วขณะนั้น ในสายตาของพวกมัน บุรุษผู้ที่ทำให้พวกมันรู้สึกสนิทสนมกลับแปรเปลี่ยนเป็นนักล่าระดับสูงสุด และปล่อยความเป็นศัตรูออกมา เมื่อเผชิญกับความเป็นศัตรูที่มาจากผู้ที่สนิทสนม สัตว์ตัวน้อยทั้งสี่ก็ยอมอ่อนข้อลงอย่างรวดเร็ว
ลูกหมาป่าทั้งสองตัวหมอบลง
