ป่าสีขาวตัวนี้จะคอยอยู่เป็นเพื่อนเจ้าและเฝ้าบ้าน ส่วนเหยี่ยวไห่ตงชิงตัวนี้ ถ้าเจ้าคิดถึงข้าก็ให้มันนำจดหมายมาส่งให้ข้าได้”
แต่เดิมหลี่เต้าเตรียมจะให้ลูกหมาป่าทั้งสองตัวอยู่ที่บ้าน แต่ลูกหมาป่าตัวสีดำมีลักษณะที่ไม่เหมาะจะเฝ้าบ้าน เขาจึงคิดจะพาไปด้วยตอนรายงานตัว ถึงอย่างไรในค่ายทหารก็ไม่ได้ห้ามเลี้ยงหมาป่า
“ขอบคุณคุณชายเจ้าค่ะ” เมื่อเข้าใจว่าทุกอย่างทำเพื่อตนเอง จิ่วเอ๋อร์รู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ
หลี่เต้ายื่นมือลูบหัวเด็กสาว ตอนนี้ข้างกายเหลือเพียงเด็กสาวคนนี้ จะไม่ให้เป็นห่วงก็คงเป็นไปไม่ได้ ทันใดนั้น จิ่วเอ๋อร์นึกอะไรขึ้นมาได้จึงถาม “คุณชายเจ้าคะ พวกมันมีชื่อหรือยัง?”
“ยังไม่มี เหมือนกับหยวนเป่าเลย เจ้าตั้งชื่อให้พวกมันเถอะ”
“ขอบคุณคุณชายเจ้าค่ะ” จิ่วเอ๋อร์มองไปที่สัตว์ตัวน้อยทั้งสี่ เริ่มจากลูกหมาป่าตัวสีดำทางด้านซ้าย
