บทที่ 82 ลูกหมาป่าและเหยี่ยวไห่ตงชิงเมื่อเห็นเสี่ยวเอ้อร์ในร้าน หลี่เต้าเหลือบมองผ่านไปยังมุมหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ ชายผู้มีดวงตาเพียงข้างเดียวที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ พลันกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบแต่แฝงไว้ด้วยความสงสัย “ท่านผู้นี้เป็นลูกค้าหรือไม่?”
“ใช่ รีบหลีกทางเถิด อย่าได้ขวางทางลูกค้าที่มาดูสินค้า”
“ได้” ชายตาเดียวหลีกทางให้ “เชิญท่านตามข้ามาทางนี้”
ไม่นานทั้งสามคนก็เดินมาถึงประตูบานหนึ่งที่หลังบ้าน ชายตาเดียวเตือนว่า “รบกวนท่านถอยหลังไปสักหน่อย” ในขณะที่หลี่เต้ายังงุนงงและไม่อาจเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า เสียงแกร๊กของบานประตูหลังบ้านก็ดังขึ้น ก่อนที่มันจะถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว
ไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว เงาสีดำมากมายก็พุ่งทะยานเข้าหาชายตาเดียวด้วยความเร็วปานสายลมกรรโชก หลี่เต้าขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะเพ่งมองอย่างละเอียดถี่ถ้วน และในชั่วขณะนั้นเอง เขาก็ถึงกับชะงักงัน เงาดำที่เขาเห็นชัดเจนขึ้นกลับไม่ได้เป็นมนุษย์หรือสิ่งลึกลับอย่างที่เขาคาดไว้ แต่เป็นสัตว์หลากหลายชนิด
ในกลุ่มเงาดำที่ปรากฏขึ้นนั้น มีทั้งแมว สุนัข นก ม้า และสัตว์อื่น ๆ อีกมากมายหลากหลายชนิด จุดสำคัญก็คือ สัตว์เหล่านี้ล้วนมีจุดร่วมกันอย่างหนึ่ง นั่นคือต่างก็มีความบกพร่องไม่มากก็น้อย
เหล่าสัตว์มากมายต่างเข้าหาชายตาเดียวอย่างกระตือรือร้น ส่วนชายตาเดียวนั้น ใบหน้าที่ดูดุดันกลับแสดงแววอ่อนโยนออกมา “เอาล่ะ ๆ พวกเจ้าหลีกทางกันหน่
