ี้สำเร็จ เขาถึงจะพิจารณาขั้นตอนต่อไปได้
จ่ายเงินแล้วรับของ ตกลงซื้อขายเสร็จสิ้น หลังจากชำระเงินเรียบร้อย หลี่เต้าก็เอาผ้าดำคลุมกรงทั้งสองใบ จากนั้นก็จากไปท่ามกลางสายตาอาลัยอาวรณ์ของชายตาเดียว
เสี่ยวเอ้อร์มองแผ่นหลังของหลี่เต้าที่เดินจากไป แล้วตบไหล่สหายของตน “ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ กังวลว่าท่านผู้นี้จะไม่ดูแลพวกมันดีใช่หรือไม่?” ชายตาเดียวเงียบไม่พูดจา ดูท่าทางจะยอมรับเช่นนั้น
เสี่ยวเอ้อร์ยิ้มพลางกล่าว “สายตาของข้า เจ้าเห็นด้วยใช่หรือไม่?”
“เจ้าต้องการจะพูดอะไรกันแน่”
เสี่ยวเอ้อร์มองร่างที่หายลับไปอีกฟากของตรอกแล้วถอนหายใจพลางกล่าว “ตามที่ข้าเห็น ท่านผู้นี้ต่อไปจะต้องเป็นบุคคลที่โด่งดังแน่นอน สัตว์ทั้งสี่ตัวของเจ้าได้ติดตามบุคคลเช่นนี้ไป ไม่ขาดทุนหรอก ดีกว่าอยู่กับเจ้าที่ต้องวิ่งวุ่นไปทั่วเสียอีก”
ชายตาเดียวแค่นเสียงเบา ๆ “เจ้านี่ปากคอคล่องแคล่วนัก”
“ไม่เชื่อก็ช่างเถอะ อย่างไรข้าก็ต้องหาทางเกาะขาท่านผู้นี้ให้ได้” เสี่ยวเอ้อร์ทิ้งคำพูดไว้แล้วเดินจากไป
“เกาะขาหรือ?” ชายตาเดียวก้มมองขาทั้งสองข้างของตน พลางขมวดคิ้วพึมพำ “ขาของเขาก็ไม่ได้ใหญ่กว่าข้าเสียหน่อย”
…
ไม่นานหลังจากนั้น หลี่เต้าก็กลับมาถึงบ้าน
“คุณชาย นั่นท่านถืออะไรมาหรือ?” เพิ่งถึงบ้าน จิ่วเอ๋อร์ก็อุ้มหยวนเป่าวิ่งออกมา
“รอประเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง” หลี่เต้าพูดจบก็ถือกรงสองใบเข้าไปในห้อง
เขาเอาผ้าดำที่คลุมกรงออก แล้วชักดาบเหล็กท
