มิฬของตนออกมาจากโต๊ะ ทันทีที่เห็นดาบเหล็กทมิฬลูกหมาป่าสองตัวและเหยี่ยวไห่ตงชิงสองตัวในกรงก็เริ่มระแวดระวังขึ้นมาทันที ลูกหมาป่าหมอบราบ เหยี่ยวไห่ตงชิงกางปีกออก ดวงตาทั้งสี่คู่จ้องมองไปที่ดาบเหล็กทมิฬอย่างไม่วางตา
“ดูตื่นเต้นกันเชียวนะ” หลี่เต้าส่ายหน้า จากนั้นก็ฟันลงบนแขนของตนเองท่ามกลางสายตาตะลึงของสัตว์น้อยทั้งสี่ ในชั่วพริบตาถัดมา บาดแผลก็ปรากฏขึ้น เขาคว้าถ้วยชาบนโต๊ะมารองใต้บาดแผลทันที เลือดวิเศษหยดลงมาทีละหยด หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เมื่อเลือดวิเศษในถ้วยน้ำชาได้รับไปครึ่งหนึ่ง แผลก็หายดี
“คงพอแล้วกระมัง” หลี่เต้าคิดในใจขณะมองดูเลือดวิเศษในถ้วยชา ตอนนั้นหยวนเป่าแค่กลืนเลือดวิเศษไปเพียงห้าหยดก็ทนไม่ไหวแล้ว สัตว์น้อยทั้งสี่ตัวตรงหน้านี้ยังอยู่ในวัยเยาว์ ขนาดไม่ต่างจากหยวนเป่าในตอนนั้นเท่าไร ความต้องการก็คงไม่มากนัก
เมื่อหลี่เต้าถือถ้วยที่มีเลือดวิเศษเข้าใกล้สัตว์น้อยทั้งสี่ตัว ลูกหมาป่าสองตัวที่มีประสาทการดมกลิ่นไวที่สุดรับรู้ได้ก่อน ในดวงตาฉายแววกระหายทันที สิ่งที่ทำให้หลี่เต้าประหลาดใจคือ ลูกหมาป่าตัวสีดำถึงแม้จะตื่นเต้นชั่วครู่ แต่ก็ไม่ได้พุ่งเข้ามาเหมือนอย่างที่หยวนเป่าทำก่อนหน้านี้ กลับสงบลงอย่างรวดเร็ว แววตายังคงระแวดระวัง ส่วนลูกหมาป่าตัวสีขาวนั้นกลับต่างออกไป มันทั้งส่งเสียงร้องและพยายามจะกระโจนเข้ามา แต่กลับถูกลูกหมาป่าตัวสีดำกดร่างเอาไว้ทันที
“เจ้าตัวน้อยช่างระแวดระวังเสี
