บทที่ 80 ค่ายอันธพาล
จางซื่อทำหน้าประหลาดใจ “เหตุใดจึงย้ายออกกะทันหันเช่นนี้? หรือว่า…” ทันใดนั้น ดวงตาของจางซื่อก็เผยแววตกตะลึง มองชายสกุลฉีตรงหน้า “รองหัวหน้าฉี ท่านทะลวงขั้นแล้วหรือ?” ชายสกุลฉียิ้มบาง ๆ “เมื่อไม่นานมานี้ข้าโชคดีได้ทะลวงขั้น”
“ฮึ่ม!” เมื่อได้ยินคำตอบที่แน่ชัด จางซื่อก็สูดหายใจเฮือก เขาเคยได้ยินเรื่องราวอันน่าภาคภูมิใจในอดีตของผู้นี้มาก่อน นามว่าฉีเซิ่ง มาจากตระกูลฉีแห่งเมืองหลวง ตั้งแต่ยังหนุ่มก็เป็นอัจฉริยะที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง เมื่ออายุยี่สิบปีก็ได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียน เมื่อไม่นานมานี้ยังอยู่ในขั้นกลาง แต่บัดนี้กลับก้าวข้ามไปถึงขั้นปลายแล้ว
ผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นปลายในวัยยี่สิบสามปี ไม่สงสัยเลยที่อาจารย์ของเขาจะย้ายออกไป ชัดเจนว่าเป็นการเปิดทางให้ศิษย์ของตน เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ จางซื่อก็สงบสติอารมณ์ลง กล่าวตรง ๆ ว่า “ทุกอย่างขึ้นอยู่กับท่านแม่ทัพเสิ่น รองหัวหน้าฉี ท่านเลือกคนกลุ่มนี้ก่อนเถิด” คำพูดนี้แฝงไปด้วยความสุภาพนุ่มนวล ผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นปลายในวัยยี่สิบสามปี อนาคตต้องก้าวไปถึงขั้นปรมาจารย์แน่นอน อาจจะได้เห็นปรมาจารย์ขั้นสูง การสร้างความสัมพันธ์อันดีกับบุคคลเช่นนี้ไม่มีข้อเสียใด ๆ ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายยังมาพร้อมภารกิจ เมื่อจางซื่อเอ่ยปาก ผู้บังคับกองพันคนอื่น ๆ ก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก เพราะพวกเขายิ่งไม่กล้าล่วงเกินชายสกุลฉีผู้นี้
แม้จะฟังดูเป
