ึ้นเหนือศีรษะอย่างง่ายดาย
ภาพที่เห็นทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นตะลึงงัน ทุกคนต่างแสดงสีหน้าราวกับกำลังมองเทพเจ้า ทุกคนล้วนแสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ บางคนเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ปิดไม่ลงเป็นเวลานาน ในชั่วขณะนั้น บรรยากาศทั้งหมดเงียบสงัดลง ปัง! ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น ทำลายความเงียบ นายทหารผู้จดบันทึกก้มลงมอง พบว่าสมุดบันทึกคะแนนของตนตกลงพื้นไปเสียแล้วโดยไม่รู้ตัว
หลี่เต้านับในใจห้าครั้ง จากนั้นก็ถอยหลังพร้อมกับปล่อยมือ ตึง!! เสียงดังสนั่น หินหนักห้าร้อยชั่งกระแทกลงบนแท่นประลองส่งเสียงดังกึกก้อง คนที่อยู่ใกล้ ๆ ยังรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของแท่นประลอง เสียงดังกัมปนาทนั้นทำให้ทุกคนตื่นจากภวังค์ ชั่วขณะนั้นพวกเขาไม่รู้จะใช้คำพูดใดมาบรรยาย “พระเจ้า!” ผู้หนึ่งอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้ แต่ทันใดนั้น เขาก็ชะงัก สงสัยว่าทำไมตนเองถึงเอ่ยวาจาเช่นนั้นออกมา แต่แล้วก็รีบปัดความคิดนั้นทิ้งไป คิดแต่เพียงว่าช่างยอดเยี่ยมนัก
หลี่เต้าหันไปมองผู้จดบันทึก “ขอถามว่าคะแนนของข้าผ่านเกณฑ์หรือไม่? หากยังไม่ผ่าน ข้าจะลองยกอีกครั้งก็ได้?” คำพูดประโยคนั้นทำให้ผู้จดบันทึกตื่นจากภวังค์ รีบกล่าวว่า “ผ่านแล้ว เจ้าผ่านแล้ว” ล้อเล่นอะไรกัน คิดว่าข้าไม่เห็นหรือว่าเจ้าใช้มือเดียวยกขึ้นมา หากไม่ผ่าน คนที่อยู่ที่นี่ทั้งหมดก็คงได้กลับบ้านไปนอนกันหมดแล้ว เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าก็พยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินลงจากแท่นประลองอย่า
