งเงียบ ๆ
ในขณะนั้นเอง ผู้คนด้านล่างแท่นประลองต่างก็โห่ร้องด้วยความยินดี “เก่งมากพี่ชาย ห้าร้อยชั่ง นั่นมันห้าร้อยชั่งเชียวนะ พวกเจ้าเห็นหรือไม่ เขาใช้มือเดียวยกขึ้นมา พี่ชายผู้นี้คงมีพละกำลังมหาศาลมาแต่กำเนิดแน่ ๆ พละกำลังมหาศาลตั้งแต่กำเนิด ข้าได้แต่บอกว่าสวรรค์ช่างกล้าให้พรสวรรค์เจ้าหนุ่มผู้นี้จริงๆ”
ผู้ที่ตกตะลึงเช่นกันคือคนอีกสี่สิบเก้าคนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกับหลี่เต้า พวกเขาจึงเข้าใจว่าทำไมก่อนหน้านี้ท่านเจิ้งถึงได้ชมเพียงแค่เขาคนเดียว เพราะว่าเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับพวกเขาจริงๆ หลายคนในกลุ่มพวกเขายากที่จะเข้าใจว่าการยกคานหินหนักห้าร้อยชั่งด้วยมือเดียวนั้นเป็นความสามารถระดับใด อีกด้านหนึ่ง มุมปากของนายทหารนำกลุ่มซึ่งเดิมมีสีหน้าบึ้งตึงก็เริ่มแย้มยิ้มขึ้น ส่วนนายทหารที่พนันกับเขาไว้ รอยยิ้มที่เคยมีบนใบหน้าก็แข็งค้างไป จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่อาจตั้งสติได้
จนกระทั่งนายทหารที่นำกลุ่มมาตบบ่าเขา “จำไว้ ยี่สิบมื้อ ขาดแม้แต่มื้อเดียวก็ไม่ได้” หลังจากพูดจบ นายทหารนำกลุ่มก็หัวเราะลั่นแล้วเดินจากไป ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็กลับมาที่หน้าแถวอีกครั้ง เมื่อเห็นกลุ่มคนที่ยังรวมตัวกันอยู่ สีหน้าเขาก็เย็นชาลงทันที ก่อนจะตวาดเสียงเกรี้ยวกราด “พวกเจ้าทำอะไรกัน รีบแยกย้ายไปเดี๋ยวนี้” เพียงประโยคเดียว ผู้คนที่เคยห้อมล้อมหลี่เต้าอยู่ก็แยกย้ายกันไปในทันที
ทันใดนั้นใบหน้าที่เคยเย็นชาของเขาก็เปลี่ยนเป็นรอ
