นาดนั้นเลยหรือ?”“ข้าถามว่าเจ้าจะพนันหรือไม่”“คิดว่าข้าจะกลัวหรืออย่างไร? ข้าพนันด้วยแน่นอน!”
หลังจากการสนทนาจบลง นายทหารอีกคนก็นำกองทหารของตนเองเดินจากไป ดูเหมือนจะมุ่งไปยังจุดตรวจสอบถัดไป นายทหารที่พาหลี่เต้าและคนอื่น ๆ มาหยุดชะงัก หันกลับมามองพวกเขาก่อนกล่าวขึ้น “พวกเจ้าคงได้ยินกันแล้ว ข้าพนันกับสหายข้าผู้นั้น ตอนนี้ ข้าจะบอกพวกเจ้าล่วงหน้า หากข้าชนะพนัน ข้าจะดูแลพวกเจ้าอย่างดี พยายามจัดสรรให้พวกเจ้าได้ไปอยู่ในที่ที่ดีที่สุด แต่หากข้าแพ้ในการพนัน แน่นอนว่าข้าก็จะดูแลพวกเจ้าเช่นเดิม เพียงแต่มันคงไม่ใช่การดูแลอย่างที่พวกเจ้าคิดไว้แน่นอน”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนนอกจากหลี่เต้าต่างสีหน้าเปลี่ยนไป ยังไม่ทันได้เข้าร่วมกองทัพเลยด้วยซ้ำ กลับรู้สึกเหมือนถูกจับตามองจากใครบางคนเสียแล้ว สำหรับเรื่องนี้ หลี่เต้าไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรมากนัก เพราะการที่ทหารเก่ารังแกทหารใหม่ดูเหมือนจะเป็นประเพณีที่มีอยู่ในกองทัพอย่างหนึ่ง
ภายใต้การนำของนายทหาร หลี่เต้าและคณะเดินเข้าไปในกระโจม เมื่อพวกเขาก้าวเข้าสู่ภายในกระโจมหลังนั้น กลิ่นยาสมุนไพรยิ่งลอยฟุ้งขึ้นอย่างชัดเจน ชายชราผมขาวและเคราขาวที่สวมชุดเกราะทหารนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมหนานุ่ม ตรงหน้าของเขามีโต๊ะหนึ่งตัววางอยู่
“ท่านเจิ้ง ข้าขอรบกวนท่านด้วย” นายทหารแสดงท่าทีนอบน้อมต่อชายชราผู้นั้น
“อืม…” ชายชราพยักหน้าเล็กน้อยก่อนโบกมือเบา ๆ “ไปยืนรออยู่ด้านข้างก่
