บทที่ 68 จับปลาให้ มิสู้สอนให้จับปลา
“เจ้าลองเปิดดูเองก็จะรู้”
“ข้าเปิดได้หรือ?”
“แน่นอน เมื่อข้ามอบให้พวกเจ้าแล้ว มันก็เป็นของพวกเจ้า” เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวซิ่วเอ๋อร์ค่อย ๆ เปิดห่อของอย่างระมัดระวังด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยจากความตื่นเต้น ความเงียบสงัดในลานบ้านเพิ่มความคาดหวังให้ทุกคน สิ่งที่ปรากฏออกมาจากห่อของนั้นคือหนังสือสามเล่ม เมื่อเห็นหนังสือทั้งสามเล่มชัดเจน หลิวซิ่วเอ๋อร์สะดุ้งตกใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง รีบกล่าวออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ “ท่านผู้มีพระคุณ ข้า… ข้าไม่อาจรับได้ สิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป”
“ล้ำค่าหรือ?” หลี่เต้าส่ายหน้าพลางกล่าว “สิ่งเหล่านี้ไร้ค่าสำหรับข้า”
“แต่ว่า…” หลิวซิ่วเอ๋อร์ยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
“ไม่มีแต่ว่า” หลี่เต้าตัดบทนาง พูดตรง ๆ ว่า “เจ้าไม่อยากจะกุมชะตาชีวิตไว้ในมือตัวเองหรือ? หรือว่าเจ้าอยากเห็นเหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้นอีกครั้งในหมู่บ้านเถาหยวน? ดูพวกนางที่อยู่เบื้องหลังเจ้าสิ พวกนางจะปกป้องตัวเองได้อย่างไร?” คำพูดแต่ละประโยคราวกับคมดาบที่แทงตรงเข้าไปในหัวใจของหลิวซิ่วเอ๋อร์ สะเทือนอารมณ์และความคิดที่เคยพร่าเลือน ให้กลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง
หลี่เต้าสังเกตเห็นความสับสนในแววตาของหลิวซิ่วเอ๋อร์ จึงยื่นมือไปลูบศีรษะของนางอย่างอ่อนโยน “ยังมีปัญหาที่เป็นจริงอีกข้อหนึ่ง นั่นก็คือพวกเจ้าที่เป็นคนธรรมดาเช่นนี้ จะช่วยเหลือข้าได้อย่างไร? มีเพียงการเพิ่มพลังเท่
