านั้น หรือว่าที่พวกเจ้าพูดถึงการตอบแทนบุญคุณนั้น เป็นเพียงคำพูดลอย ๆ ไม่ได้คิดจะทำให้เป็นจริง”
“ไม่ใช่!” หลิวซิ่วเอ๋อร์รีบส่ายหน้า จากนั้นก็เงียบลงอย่างฉับพลัน นางก้มมองห่อของในมือ ข้างในมีหนังสืออยู่สามเล่ม
คัมภีร์หวงรื่อวิชาดาบวายุคลั่งกระบวนทัพค่ายกลยวนยาง
ในนั้นคัมภีร์หวงรื่อเป็นของที่หลี่เต้าได้มาจากแม่ทัพชนเผ่าเป่ยหมานผู้หนึ่ง ส่วนวิชาดาบวายุคลั่งนั้น เป็นวิชาที่เขาปรับปรุงมาจากวิชาดาบวายุ เหมาะสำหรับคนทั่วไปที่จะเริ่มฝึกได้อย่างรวดเร็ว ส่วนกระบวนทัพค่ายกลยวนยางที่อยู่ท้ายสุดนั้น มาจากกลยุทธ์ฝูถู เป็นกระบวนทัพง่าย ๆ และใช้คนไม่มาก เหมาะสำหรับเหล่าสตรีในหมู่บ้านเถาหยวน ส่วนเหตุผลที่มอบสิ่งเหล่านี้ให้พวกนาง ก็เพราะจับปลาให้ มิสู้สอนให้จับปลา*[1] นั่นเอง แทนที่จะคอยเป็นห่วงพวกนาง สู้ให้พวกนางได้เพิ่มพูนความแข็งแกร่งด้วยตัวเองจะดีกว่า
ไม่จำเป็นต้องให้พวกนางแข็งแกร่งมากนัก เพียงแค่ทุกคนได้เรียนรู้คัมภีร์หวงรื่อขั้นพื้นฐาน จนกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์โฮ่วเทียนเมื่อต้องเผชิญหน้ากับทหารม้าเป่ยหมานเหล่านั้น ก็คงไม่ถึงกับปล่อยให้พวกมันบุกเข้าหมู่บ้านเถาหยวนได้ง่ายดายเช่นนั้น หากมีบางคนฝึกฝนได้ดีกว่าคนอื่น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับทหารม้าเป่ยหมานเหล่านั้นอีกครั้ง ก็มีโอกาสที่จะเอาชนะได้
เมื่อเห็นหลิวซิ่วเอ๋อร์นิ่งเงียบ หลี่เต้าจึงไม่พูดอะไรเพิ่มเติม เขามองไปที่มือทั้งสองของนางที่กำแน่นอยู่ข้างกาย
