าจเอ่ยคำใด หลี่เต้ากระโดดขึ้นนั่งบนรถม้าหันกลับมามองผู้คนเบื้องหลัง พลางเอ่ยเสียงเบาว่า “เอาล่ะ ส่งข้าถึงตรงนี้ก็พอแล้ว พวกเจ้ารีบกลับไปเถิด” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด สุดท้ายได้แต่ค้อมกายพร้อมกันพลางเอ่ยว่า “ท่านผู้มีพระคุณ ลาก่อน”
หลี่เต้ายิ้มบาง ๆ “หวังว่าวันหน้าจะได้พบพวกเจ้าอีก รักษาตัวด้วย”
“ไป!” พร้อมกับเสียงแส้ม้าดังขึ้น รถม้าก็เคลื่อนตัวบนถนนโบราณ ค่อย ๆ มุ่งหน้าสู่ที่ไกลออกไป ทิ้งไว้เพียงเงาร่างที่ยืนมองดูอยู่ไกล ๆ หลังผ่านไปนาน เมื่อรถม้าหายลับไปที่ปลายถนนโบราณแล้ว ทุกคนจึงค่อย ๆ ได้สติ สีหน้าแห่งความเศร้าเสียใจยากจะปิดบัง
ด้านข้าง หลิวซิ่วเอ๋อร์มองดูสีหน้าของทุกคนอยู่เงียบ ๆ นางเดินออกมาแล้วเอ่ยปากขึ้นทันทีว่า “ข้าจะถามพวกเจ้าสักคำ พวกเจ้าต้องการตอบแทนบุญคุณของผู้มีพระคุณหรือไม่?”
ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง แต่แล้วก็รีบพากันเอ่ยขึ้น“ต้องการสิ จะไม่ต้องการได้อย่างไร ตอนนั้นข้าสิ้นหวังเสียจนแทบขาดใจ หากไม่ใช่เพราะผู้มีพระคุณ ข้าก็ไม่รู้ว่าจะมีกำลังใจใดให้มีชีวิตอยู่ต่อไป”“ตอนนั้นข้าเกือบตายในมือของพวกชนเผ่าเป่ยหมาน หากไม่ใช่เพราะผู้มีพระคุณ ข้าคงไม่รอดมาได้เช่นนี้”“ข้าเกือบเสียความบริสุทธิ์ไป ล้วนเป็นเพราะผู้มีพระคุณที่ช่วยพวกเราเอาไว้”
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลิวซิ่วเอ๋อร์จึงพยักหน้า “เมื่อพวกเจ้าล้วนต้องการตอบแทนบุญคุณของผู้มีพระคุณ เช่นนั้นนับจากวันนี้ พวกเร
