บทที่ 67 ท่านกำลังจะจากไปแล้วหรือ?
เวลาที่ผ่อนคลายมักผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตา หลี่เต้าและจิ่วเอ๋อร์ได้พำนักอยู่ในหมู่บ้านเถาหยวนจนล่วงเลยมาสิบวันแล้ว ตลอดสิบวันที่ผ่านมา หลี่เต้าได้ยื่นมือช่วยเหลือหญิงสาวที่หลงเหลืออยู่ในหมู่บ้านเถาหยวน จนพวกนางสามารถจัดการฝังศพของทุกคนได้สำเร็จอย่างสมบูรณ์ กาลเวลาที่ล่วงเลยไปทำให้อารมณ์ของพวกนางค่อย ๆ คลายจากความหวาดกลัวและตื่นตระหนกในวันแรก นี่คือความแข็งแกร่งของผู้คนในยุคนี้ ความสามารถในการเผชิญหน้ากับแรงกดดันอันหนักหน่วงด้วยจิตใจที่เด็ดเดี่ยว มรสุมแห่งความทุกข์ยากเป็นเพียงบททดสอบเพียงชั่วคราว มิอาจทำลายพวกนางให้พ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง
ในค่ำคืนที่สิบของการพำนักในหมู่บ้านเถาหยวน ในลานบ้านกลางหมู่บ้านเถาหยวน เปลวไฟจากกองฟืนลุกโชนสว่างไสว สาดแสงอันอบอุ่นไปทั่วบริเวณ ขณะนี้หญิงสาวทุกคนได้ละวางภาระในมือลง พลางก้าวมานั่งล้อมรอบกองไฟจากทั้งสองด้าน หลี่เต้านั่งอยู่มุมหนึ่งของวงล้อม เปลวไฟสะท้อนแสงอ่อน ๆ บนใบหน้าที่นิ่งสงบ เขาเอ่ยเล่าเรื่องราวอย่างช้า ๆ “และแล้ว หลังจากความร่วมมือกันของผู้คนมากมาย ชนเผ่าต่างถิ่นก็ยอมศิโรราบ ธงสีแดงโบกสะบัดบนผืนดินทุกแห่งของประเทศนั้น เป็นสัญลักษณ์แห่งชัยชนะที่นำพาให้ทุกคนได้เริ่มต้นชีวิตใหม่”
เมื่อเรื่องราวสิ้นสุด หลี่เต้าก็หยิบถ้วยชาที่จิ่วเอ๋อร์รินไว้อย่างพิถีพิถันขึ้นมาจิบเบา ๆ ก่อนจะวางถ้วยลงพลางกล่าวช้า ๆ ด้วยน
