สถานการณ์เริ่มผ่อนคลายลงแล้ว หลี่เต้ากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เจ้าอยากรับเจ้าตัวน้อยนี่ไว้หรือไม่? หากไม่ยากรับ ข้าก็จะโยนมันทิ้งไป” พูดจบ เขาก็ทำท่าจะโยนหนูตัวน้อยออกไปจริง ๆ
หนูตัวน้อย “!!!”
“คุณชายอย่าเลยเจ้าค่ะ” พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็ถูกจิ่วเอ๋อร์ปฏิเสธ ผ่านไปครู่หนึ่ง เห็นนางหน้าแดงพลางเอ่ยเสียงเบา “มันก็ดูน่ารักดีนะเจ้าค่ะ เลี้ยงไว้ก็ได้”
“ตกลง พวกเจ้าคืนดีกันเถอะ” หลี่เต้าวางหนูตัวน้อยลงบนโต๊ะ เมื่อได้ยินดังนั้น จิ่วเอ๋อร์หน้าแดงก่ำ ค่อย ๆ เข้าไปใกล้หนูตัวน้อยราวกับกลัวว่าตนจะทำให้มันตกใจ ลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อครู่ใครกันแน่ที่ทำให้ใครตกใจจนกระทืบเท้า
“หนูน้อย ขอโทษนะ เมื่อครู่ข้าผิดเอง ข้าทำให้เจ้าตกใจ เจ้ายกโทษให้ข้าได้หรือไม่?” พูดจบ จิ่วเอ๋อร์ยังทำท่าอ้อนวอน ที่เป็นเช่นนี้ เพราะนางไม่เคยเห็นสัตว์ตัวเล็กน่ารักเช่นนี้มาก่อน นางจึงอยากรู้อยากเห็นนัก อยากจะลองบีบเล่น เมื่อได้ยินเช่นนั้น หนูตัวน้อยดูเหมือนจะเข้าใจ มองมนุษย์ตรงหน้า แล้วเข้ามาดม ๆ จิ่วเอ๋อร์ราวกับได้กลิ่นบางอย่างจนตาเป็นประกาย
“จี๊ด ๆ” เมื่อเห็นดังนั้น จิ่วเอ๋อร์ทำหน้างุนงง ก่อนจะหันไปถามว่า “คุณชาย มันพูดว่าอะไรหรือเจ้าคะ?”
“มันบอกว่ายกโทษให้เจ้าแล้ว”“จริงหรือ!”“จริงแท้แน่นอน”“ถ้าเช่นนั้นข้าขออุ้มมันได้หรือไม่?”
หลี่เต้ามองไปที่หนูน้อย ทั้งคนและหนูราวกับเข้าใจกัน หนูน้อยจึงกระโดดเข้าสู่อ้อมแขนของจิ่วเอ๋อร์อย
