บทที่ 55 เถี่ยซานเหนียงสืบหาความจริงไม่นานหลังจากนั้น นอกจวนอันหยวนป๋อ กองกำลังหนึ่งพากันเดินทางมาถึงพร้อมสัมภาระ คนเหล่านี้ดึงดูดผู้คนที่อยากรู้อยากเห็นให้มารวมตัวกัน ดูเหมือนหลายคนทราบดีว่าวันนี้ตระกูลอันหยวนป๋อกำลังจะประสบเคราะห์กรรม
บรรดาผู้คนที่อยู่ตามถนนต่างก็เริ่มสนทนากันอย่างคึกคัก “นี่ ๆ จวนอันหยวนป๋อวันนี้คงจะถึงคราวหายนะแน่”“ยังจะเรียกว่าแค่หายนะอีก เมื่อคนของอัครเสนาบดีเข้ามายุ่ง นับจากนี้ไปในเมืองหลวงคงไม่มีจวนอันหยวนป๋ออีกต่อไป”“สมควรแล้ว ใครให้คนเจ้าชู้นั่นกล้ามาทำลายความบริสุทธิ์ขององค์หญิงหมิงเยว่เล่า? ที่ยังไม่ถูกประหารทั้งเก้าชั่วโคตรถือว่าโชคดีมากแล้ว”“ว่าไปอย่างนั้น แต่น่าเสียดายเหมือนกัน”“เสียดายอะไรกัน”“น่าเสียดายที่นับจากนี้ไป เมืองหลวงจะขาดสิ่งที่ผู้คนชอบพูดถึง จวนอันหยวนป๋อสูญสิ้นแล้ว ดูสิว่าบัณฑิตเหล่านั้นจะด่าใครได้อีก”“เจ้าพูดเช่นนี้ ข้ารู้สึกว่าจวนอัครเสนาบดีกลับช่วยจวนอันหยวนป๋อเสียอีก”“……”
ชายคนหนึ่งในขบวนของจวนอัครเสนาบดีที่สวมชุดคนรับใช้เดินออกมา ชี้สั่งผู้คนด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ทุกคนบุกเข้าไปทุบทำลายทั้งข้างในและข้างนอกให้ราบคาบ ห้ามเหลือสิ่งของใด ๆ ไว้แม้แต่ชิ้นเดียว”
“ขอรับ!” เมื่อได้รับคำสั่ง กลุ่มคนก็บุกเข้าไปในจวนอันหยวนป๋อ ไม่นานก็มีบ่าวไพร่หลายคนตีประตูสีแดงเข้ม ชั่วครู่เดียวประตูสีแดงเข้มก็แตกกระจุย
เห็นดังนั้น พ่อบ้านก็ยิ้มพอใจแล้วสั่งต่อ
