บทที่ 53 ทุกสิ่งเปลี่ยนแปลงหลังจากอ่านจดหมายที่พ่อบ้านหลี่ทิ้งไว้ จิ่วเอ๋อร์ก็ตกอยู่ในภวังค์ ผ่านไปชั่วครู่ ดวงตาของจิ่วเอ๋อร์ฉายแสงแห่งความเด็ดเดี่ยว นางเช็ดน้ำตาบนใบหน้า แล้วค้อมศีรษะต่อหน้าศพของพ่อบ้านหลี่
“ปู่หลี่วางใจเถิด ข้าจะทำตามความปรารถนาของท่านให้สำเร็จ”
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่ช้านักก็ถึงเวลากลางคืน ในเมืองหลวงมีสายฟ้ากระหน่ำและสายฝนโปรยลงมาอย่างฉับพลัน
ด้านหลังจวนอันหยวนป๋อ สถานที่แห่งนี้ว่างเปล่า มีเพียงสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก หยาดน้ำฝนนับไม่ถ้วนกระทบพื้นดิน สายฟ้าแลบวาบขึ้นบนท้องฟ้าอย่างฉับพลัน แสงสีขาวสาดส่องลงมายังลานบ้าน เห็นเพียงใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนหลังมีร่างเล็ก ๆ ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน
มองใกล้ ๆ เห็นสาวน้อยยืนอยู่กลางสายฝน มือถือพลั่วตักดินบนพื้นไม่หยุด บนพื้นข้าง ๆ ปูเสื่อน้อย ศพของพ่อบ้านหลี่ถูกวางอยู่บนนั้น ตอนกลางวันได้อ่านจดหมายของพ่อบ้านหลี่แล้ว เข้าใจว่าความปรารถนาของท่านคือการถูกฝังไว้ที่นี่
พรุ่งนี้จวนอันหยวนป๋อจะถูกคนของอัครเสนาบดียึดครอง ดังนั้นนางจำต้องฝังพ่อบ้านหลี่ในคืนนี้ โชคดีที่ฟ้าเทลงมาทำให้ดินอ่อนนุ่มขึ้นมาก มิฉะนั้นแล้วงานขุดหลุมอันเหน็ดเหนื่อยนี้ สาวน้อยที่อายุยังไม่ถึงสิบหกปีคงขุดไม่สำเร็จในคืนเดียว
ในที่สุดหลังจากครึ่งชั่วยาม มือของจิ่วเอ๋อร์ก็ถูกถูจนแตกเป็นแผลและขุดหลุมสำเร็จในที่สุด นางมองศพของพ่อบ้านหลี่อีกครั้ง นางกัดฟันกรอด ก้าวเข้าไปด
