ึงเสื่อที่คลุมศพ แล้วพยายามลากศพลงไปในหลุมที่ขุดไว้
“ฮึบ!” หลังจากทำทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นางปาดน้ำฝนออกจากหน้าแล้วกล่าวเสียงเบา “ปู่หลี่ ช่วยบอกคุณชายด้วยว่าให้รอข้า ไม่นานข้าจะตามลงไปหาท่านเช่นกัน” กล่าวจบ นางจึงดันร่างกายที่เย็นเฉียบออกจากหลุม
“อึก!” จู่ ๆ นางก็รู้สึกปวดแปลบที่มือ เมื่อก้มลงดูพบว่ามือถูกหินบาดเป็นแผลยาว ในขณะนั้นความเจ็บปวดจากร่างกายดึงรั้งความเจ็บปวดในใจ ในที่สุดนางก็กลั้นไม่ไหว นั่งลงบนพื้นและร้องไห้ออกมา
“ท่านพ่อท่านแม่จากไปแล้ว คุณชายจากไปแล้ว แม้กระทั่งปู่หลี่ก็จากไป ข้า……” ใบหน้าของจิ่วเอ๋อร์เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ฝนเย็น กายเย็น และจิตใจที่เย็นชายิ่งกว่า ทันใดนั้นนางรู้สึกวิงเวียนศีรษะ เนื่องจากยืนอยู่ในสายฝนเป็นเวลานาน ทำให้ร่างกายไม่สบาย
ณ เวลานั้นนางเห็นเงาร่างเลือนรางปรากฏต่อหน้า ในความมึนงง นางยกมือขึ้นพยายามคว้าอีกฝ่าย ทันใดนั้นสายตาพลันมืดมิด ร่างกายก็สูญสิ้นการควบคุมในชั่วพริบตา ก่อนที่จะสลบไป นางกลับรู้สึกว่าตนเองถูกโอบกอดด้วยอ้อมกอดอันอบอุ่น
“คุณ… คุณชายหรือ?”
“คุณชาย!” เสียงอุทานดังขึ้น จิ่วเอ๋อร์ลืมตาโพลงและลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว นางมองไปรอบห้อง พบว่ากำลังอยู่ในห้องของตน ไม่ไกลออกไปบนโต๊ะยังมีเทียนที่ถูกจุดอยู่
เห็นเช่นนี้แล้ว นางก็ตะลึงค้างไปทันที แม้นางจะหมดสติ แต่มิได้สูญเสียความทรงจำแต่อย่างใด นางจำได้ชัดเจนว่าตนเองล้มลงหมดสติท่ามกลางสายฝน
