ที่หลังจวน และจวนแห่งนี้ก็ไร้ผู้คน แล้วนางจะปรากฏตัวในห้องของตนเองได้อย่างไร นางลูบหน้าผากจึงพบว่ามีไข้ ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้นางหมดสติเพราะตากฝนจนเป็นไข้
ทันใดนั้นนางนึกขึ้นได้เลือนรางว่าขณะหมดสติ มีผู้ใดสักคนโอบกอดนางอยู่
“ข้า……” จิ่วเอ๋อร์รีบเปิดผ้าห่มขึ้นมาตรวจดู พบว่าตนเองถูกเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ หน้าของนางพลันมืดลงทันที แม้จะเป็นเพียงเสื้อคลุมธรรมดา แต่ก็เกี่ยวข้องกับความบริสุทธิ์ของนาง ใครกันที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง หรือว่ามีคนในจวนกลับมาแล้ว หากเป็นหญิงก็ยังดี แต่พอคิดถึงชายแปลกหน้าที่มาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ นางกลับรู้สึกแย่ ถึงขั้นอยากจะร้องไห้ออกมาทีเดียว
ทันใดนั้น นางนึกถึงพ่อบ้านหลี่ นางไม่สนใจร่างกายที่ยังคงอ่อนแอของตน รีบลุกจากเตียงสวมรองเท้าแล้วผลักประตูวิ่งออกไป ไม่นานก็มาถึงลานหลังจวน แล้วนางก็ตะลึงงัน ฝนยังคงตกลงมา แต่หลุมที่นางขุดไว้ให้พ่อบ้านหลี่กลับถูกกลบเรียบร้อยแล้ว
“เป็นใครกันแน่?” จิ่วเอ๋อร์รู้สึกสงสัยอย่างที่สุด ในขณะนั้นนางพบรอยเท้าบนดินในลานจวน แม้ว่าจะถูกน้ำชะล้างจนจางลงแล้ว แต่นางยังคงมองเห็นได้ว่าเป็นรอยเท้าที่เพิ่งทิ้งไว้ไม่นานนี้ รอยเท้านั้นใหญ่กว่าของนางมาก น่าจะเป็นรอยเท้าของบุรุษวัยผู้ใหญ่ เมื่อคิดถึงเช่นนี้ หัวใจของจิ่วเอ๋อร์ก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมา เป็นใครกันแน่? เขาคิดจะทำอะไรอีก?
แม้จะรู้สึกกลัว แต่หลังจากผ่านไปชั่วครู่ นางก็ตัดสินใจที่จะสืบสวนให้
