อนนั้นทุกประการ
เอ๊ะ? ร่างของจิ่วเอ๋อร์แข็งทื่อ ก่อนจะเงยหน้าอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่งดงามปรากฏขึ้นในสายตา แม้จะงดงามแต่ก็แปลกหน้าไม่เคยพบเห็นมาก่อน แต่เหตุใดความรู้สึกบนศีรษะถึงได้คุ้นเคยเช่นนี้
“คุณชาย…?” จิ่วเอ๋อร์มองหน้าคนแปลกหน้าอย่างระมัดระวัง แล้วเอ่ยเสียงเบา เมื่อได้ยินเสียง มือของบุรุษตรงหน้านางหยุดนิ่งวูบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา แล้วค่อย ๆ กล่าวประโยคหนึ่ง “เจ้าคิดอย่างไรเล่า?”
เมื่อได้ยินเสียงนั้น นัยน์ตาของจิ่วเอ๋อร์พลันสั่นไหว นี่เป็นเสียงของคุณชาย! แม้ว่าใบหน้าจะแตกต่างกัน แต่เสียงนั้นนางจำได้อย่างชัดเจน “คุณชายจริงหรือ?” จิ่วเอ๋อร์ปิดปากด้วยความไม่อยากเชื่อ
หลี่เต้ายกมือแตะหว่างคิ้วของสาวน้อยอย่างเบามือ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มีเสน่ห์ “เด็กน้อย ข้าขาดคนติดตามข้าอยู่ เจ้าจะร่วมทางไปกับข้าหรือไม่?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จิ่วเอ๋อร์ก็สะดุ้งไปทั้งตัว “คุณชายจริง ๆ หรือ!” ทันใดจิ่วเอ๋อร์ก็โผเข้ากอดหลี่เต้าแน่น ร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
เหตุที่มั่นใจเช่นนี้ เพราะชายตรงหน้ามีท่าทางเหมือนกับตอนที่คุณชายพานางกลับบ้านเมื่อครั้งก่อน และเรื่องนี้มีเพียงนางกับคุณชายเท่านั้นที่รู้ รู้สึกถึงความตื่นเต้นและร่างกายที่ผอมบางของสาวน้อย หลี่เต้าก็เกิดความสงสารขึ้นมา “เด็กน้อย ตอนที่ข้าไม่อยู่ที่จวน เจ้าคงไม่ได้กินอาหารดี ๆ กระมัง ถึงได้ผอมขนาดนี้”
“เจ้าลืมแล้วหรือว่าเมื่อครั้งแรกข้าบอกเจ้า
