บทที่ 51 ถึงเมืองหลวงขบวนรถเคลื่อนที่ไปอีกระยะหนึ่ง จนกระทั่งเริ่มมืด เถี่ยซานเหนียงจึงสั่งให้หยุดพัก
“เจ้าคนชั่ว คุณหนูมอบรถม้าให้เจ้าคันหนึ่ง”
หลี่เต้ากำลังคิดจะนอนพิงตู้สินค้า แต่จู่ ๆ เสียงหวานของปี้โหยวเอ๋อร์ก็ดังขึ้นข้างหู เขาไม่เข้าใจความหมายของหญิงผู้นี้สักเท่าไร เขาได้อธิบายไปชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือ
“บอกนางว่าไม่ต้องยุ่งยาก ข้านอนที่นี่ก็พอแล้ว” หลี่เต้าปฏิเสธอย่างเด็ดเดี่ยว
“เจ้าคนชั่ว เจ้าจะปฏิเสธหรือ?” ปี้โหยวเอ๋อร์หน้าแดงกล่าวว่า “คุณหนูบอกว่าหากเจ้าปฏิเสธ นางจะมาเชิญเจ้าไปพักผ่อนในรถม้าของนางด้วยตนเอง”
พอคิดถึงเรื่องนี้ นางก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย เพราะนางพักอยู่กับคุณหนู หากคนชั่วยินยอม เช่นนั้นมิใช่ว่าพวกนางจะต้องนอนรวมกับเขาหรอกหรือ?
คุณหนูไม่มีทางนอนชิดกับคนชั่ว ดังนั้นคงเป็นนางที่จะต้องนอนคั่นระหว่างสองคนนั้นแน่! เพียงแค่คิดว่าคุณหนูอยู่ทางซ้าย คนชั่วอยู่ทางขวา นางก็รู้สึกเวียนหัวแล้ว
“หืม?” ใบหน้าหลี่เต้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แม้นางจะมีเจตนาดี แต่เขาอยู่รู้สึกตลอดว่าหญิงคนนั้นต้องการทำอะไรบางอย่าง
“อย่าให้ถึงขั้นคุณหนูของเจ้าเป็นผู้มาชวนเลย ข้าตกลงแล้ว” หากปล่อยให้หญิงคนนั้นมาเชิญด้วยตัวเอง คาดว่าวันรุ่งขึ้นทุกคนคงคิดว่าเขาเป็นคนสนิทของนางแน่
เขาไม่รู้ว่าคนในตระกูลเถี่ยจะปฏิบัติต่อเขาอย่างไร แต่เขารู้ว่าเมื่อไปถึงเมืองหลวง เขาจะกลายเป็นศัตรูของบุรุษในเมืองหลวงทันท
