บทที่ 50 คำเชิญของเถี่ยซานเหนียงเนื่องจากเหล่านักฆ่ามีเป้าหมายคือเถี่ยซานเหนียง สินค้าของขบวนรถจึงไม่ได้รับความเสียหาย พวกเขาเพียงจัดการกับศพของพรรคพวกตนบนพื้นอย่างง่าย ๆ ขบวนรถก็สามารถออกเดินทางต่อได้ หลี่เต้านั่งรถม้าพลางเช็ดดาบเหล็กทมิฬในมือ ปี้โหยวเอ๋อร์วิ่งมาและกล่าวว่า “เจ้าคนชั่ว คุณหนูต้องการพบเจ้า”
“พบข้า?” หลี่เต้าเก็บดาบเหล็กทมิฬเข้าที่ แล้วถามด้วยสีหน้าสงสัย “แม่นางโหยวเอ๋อร์บอกข้าได้หรือไม่ว่าคุณหนูของเจ้ามีธุระอันใด?”
ปี้โหยวเอ๋อร์ตอบด้วยเสียงอ่อนหวาน “ข้าไม่ทราบ เจ้าไปก็จะรู้เอง” หลี่เต้าลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจไปพบ เพียงแค่หญิงสาวคนหนึ่ง ถึงนางจะฉลาดเพียงใด แต่เขาก็ไม่มีเหตุต้องกังวล หากต้องกังวลจริง ๆ ควรเป็นเถี่ยซานเหนียงนั่นต่างหาก เพราะเขามีความลับสำคัญของอีกฝ่ายอยู่ในมือ
ครู่หนึ่งต่อมาหลี่เต้าและปี้โหยวเอ๋อร์ก้าวขึ้นรถม้าคันหนึ่ง ภายในรถม้ามีพื้นที่กว้างขวาง การตกแต่งก็หรูหราไม่แพ้รถม้าคันก่อนหน้านี้มากนัก เถี่ยซานเหนียงนั่งอยู่ด้านในสุด ตรงหน้ามีโต๊ะเล็กวางอยู่ บนโต๊ะมีกาน้ำชาและถ้วยชาวางเรียงราย
เมื่อเห็นหลี่เต้าเดินเข้ามา เถี่ยซานเหนียงก้มลงหยิบกาน้ำชาเทใส่ถ้วย แล้วกล่าวเสียงเบา “โหยวเอ๋อร์ ส่งชาให้คุณชายท่านนี้หน่อยเถิด”
ปี้โหยวเอ๋อร์ทำหน้าตาแปลก ๆ ใส่หลี่เต้า แต่ยังคงถือถ้วยชาส่งให้อย่างว่าง่าย “เชิญท่านชายดื่มชาเจ้าค่ะ”
“ขอบคุณ” หลี่เต้ารับถ้วยชาแ
