้องของท่านหรือ?”
“ใช่” ใบหน้าอันงดงามของเถี่ยซานเหนียงดูจริงจัง “หากคุณชายยินดีเป็นลูกน้องของข้า ข้าจะตอบแทนอย่างล้นเหลือ”
“ตอบแทนอย่างล้นเหลือ?” หลี่เต้าหัวเราะเบา ๆ “ไม่ทราบว่าการตอบแทนนั้นเป็นเช่นไร”
“ข้าเห็นคุณชายสนทนากับโหยวเอ๋อร์อย่างสนุกสนาน ข้าจะยกโหยวเอ๋อร์ให้แต่งงานกับคุณชาย”
พอได้ยินคำพูดนี้ โหยวเอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตกตะลึง ก่อนหน้านี้โหยวเอ๋อร์ไม่เข้าใจคำพูดใด ๆ เลย แต่ประโยคนี้นางเข้าใจทันที หลี่เต้ามองไปยังโหยวเอ๋อร์ที่กำลังตกตะลึง แล้วส่ายหน้าพลางยิ้ม “คุณหนูเถี่ยคงเข้าใจผิด โหยวเอ๋อร์คล้ายกับน้องสาวของข้าในอดีต จึงดูสนิทสนมกัน”
“แล้วคุณชายต้องการอะไร?” เถี่ยซานเหนียงรู้สึกกระวนกระวายใจโดยไม่มีสาเหตุ ปกติแล้วแม้จะเจรจาเรื่องกิจการให้กับตระกูลเถี่ย นางไม่เคยรู้สึกกระวนกระวายใจเช่นนี้มาก่อน เหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะนางมีความสามารถพิเศษมาตั้งแต่เล็ก นางสามารถรับรู้ได้ว่าเรื่องใดดีหรือร้ายต่อตนเอง และด้วยความสามารถนี้รวมกับสมองอันชาญฉลาด ทำให้นางดูแลกิจการได้อย่างคล่องแคล่ว ขณะนี้ความรู้สึกพิเศษของนางปรากฏขึ้นอีกครั้งและรู้สึกอย่างรุนแรงด้วย นางรู้สึกว่า หากสามารถดึงชายคนนี้ขึ้นเรือใหญ่ของนางได้ กิจการของนางจะประสบความสำเร็จที่สุดในประวัติศาสตร์
เมื่อได้ยินคำพูดของเถี่ยซานเหนียง หลี่เต้าก็นึกอยากแกล้งขึ้นมา เขาคิดจะพูด ‘ข้าอยากได้ท่าน’ แต่พออ้าปากเขากลับหยุดเสียง ไม่รู้
