ที่รถม้าหยุด หญิงสาวน้อยผู้นี้ก็จะตรวจตราขบวนรถ และทุกครั้งที่เดินผ่านข้างกายเขา นางก็จะส่งเสียงฮึม
เขารับรองว่าตนไม่เคยพบหญิงสาวผู้นี้มาก่อนด้วยความทรงจำอันยอดเยี่ยม และไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้นางขุ่นเคืองตรงไหน แต่ไม่กี่วันมานี้ เขาก็ได้รู้ตัวตนของอีกฝ่าย สาวใช้คนสนิทของเถี่ยซานเหนียงมีนามว่าปี้โหยวเอ๋อร์
ครู่ต่อมา เมื่อปี้โหยวเอ๋อร์เดินผ่านข้างหลี่เต้า นางก็ส่งเสียงฮึมอีกครั้ง คราวนี้หลี่เต้าอดไม่ไหวจึงเอ่ยถามขึ้นว่า “คุณหนู ข้าได้ทำความผิดอันใดต่อเจ้าหรือ”
พอถามจบเขาก็รู้สึกเสียใจ หญิงสาวจะส่งเสียงฮึมก็ปล่อยให้นางทำไป มันไม่ได้ส่งผลอะไรต่อเขา ไยต้องหาเรื่องใส่ตัวด้วยเล่า ดังนั้นเขาจึงหันหน้าหนีไปอย่างรวดเร็ว ทำเป็นว่าตนไม่ได้พูดอะไรออกไป
“เมื่อครู่นี้เป็นเจ้าที่พูดหรือ?” เขายังคงหลบไม่พ้น ไม่นานนักปี้โหยวเอ๋อร์ก็เข้ามาใกล้และถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“ไม่ใช่ข้า” หลี่เต้าส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
“เจ้านั่นแหละที่พูด” ปี้โหยวเอ๋อร์กระโดดมาอยู่ตรงหน้าหลี่เต้า แล้วพูดด้วยสายตาจริงจัง
เมื่อเห็นว่าหลบไม่พ้น หลี่เต้าจึงยอมรับอย่างตรงไปตรงมา เงยหน้าขึ้นแล้วกล่าวว่า “ขออนุญาตถามเจ้าว่ามีความไม่พอใจอันใดกับข้าหรือ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ปี้โหยวเอ๋อร์ก็ชะงักไป หลังจากได้สตินางนึกถึงปฏิกิริยาของตนเองก่อนหน้านี้ ใบหน้าน้อย ๆ อันน่ารักก็แดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ แต่ไม่นาน นางก็พยักหน้าอย่างจริงจังด้
